anafandon

Μάριος Τόκας: «Παρέα μ’ έναν ήλιο»

2008-05-02T12:31:00.002+03:00

Γι’ αυτό το κείμενο, ήθελα να κοπάσει κάπως ο θόρυβος. Να νιώσω και γω πιο ήρεμος, να πω δυο λόγια, αφού θα ‘χουν σταματήσει οι τηλεοπτικές κάμερες και οι φανφάρες. Έτσι, όπως του αξίζει. Κι έτσι όπως ο ίδιος θα ήθελε. Μιλάω φυσικά για τον Μάριο Τόκα που έφυγε πρόωρα σε ηλικία μόλις 54 ετών από την επάρατη νόσο.
Ήτανε Δεκέμβριος του 2005. Είχα κάνει ένα ταξίδι στη Λάρισα. Μην φανταστείτε. Δεν ήταν επαγγελματικό. Εκεί, είχα ακούσει τον Μάριο Τόκα ζωντανά, στα «Τραγούδια της παρέας» με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα συναυλία του Μάριου Τόκα. Η Μ. έγραφε τότε τραγούδια και με πείθει να πάμε να τον γνωρίσουμε, να την συμβουλεύσει. Ναι, το «συμβουλεύσει» στις μέρες μας, είναι η ευκαιρία που ψάχνουν οι τραγουδιστές και όσοι γράφουν μουσική για να κάνουν καριέρα.
Τον πλησιάζουμε στο τέλος της συναυλίας και μας καλωσορίζει με χαμόγελο. Βρίσκουμε δυο άσπρες πλαστικές καρέκλες, απ’ αυτές που έχουν στα πανηγύρια και καθόμαστε. Μας αποβάλλει, μεμιάς, το άγχος με την ηρεμία του και δημιουργεί παρεΐστικο κλίμα με την απλότητά του. Τον πιάνουμε στην κουβέντα και αρχίζει να μας μιλάει με δυσκολία. Γρήγορα όμως, θα ξεγυμνωθεί μπροστά μας με τις εμπειρίες του απ’ τη μουσική κι απ’ τη ζωή. Αν και γι’ αυτόν, αυτά τα δύο ήταν ένα.
Δεν περίμενα ποτέ πως θα μίλαγα με ένα συνθέτη για περισσότερο από μία ώρα! Τον ρωτάμε για τα έργα του, για τα τραγούδια, τις εμπειρίες, την έμπνευση. Προσπαθώ όση ώρα θα κρατήσει αυτό το ταξίδι μαζί του, να απορροφήσω όλες τις εμπειρίες και τις γνώσεις του.
Στην αρχή, είχαμε κάνει όλες αυτές τις άθλιες ερωτήσεις που κάνουν οι δημοσιογράφοι του στυλ «πως παραμένεις τόσο απλός». Μας απαντάει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, πως αφέθηκε να τον παρασύρει το τραγούδι, ενώ τα φώτα, θα προσθέσει, έχουν τόση λάμψη που πολλές φορές σε τυφλώνουν γι’ αυτό καλό είναι να μένεις μακριά τους.
Η Μ. τον ρωτάει για τα τραγούδια και την σύνθεση. Εγώ, αρκούμαι στην ιστορία των τραγουδιών και τις επιτυχίες του. «Περίεργο πράγμα η επιτυχία», μας λέει. «Λέμε: «Αυτό, Θεέ μου, και δε θέμε τίποτ’ άλλο». Κι έρχεται «αυτό» και θέμε κι άλλο». Του λέω πως αυτό δεν είναι δικό του, αλλά του ποιητή Κώστα Μόντη και ξαφνιάζεται ευχάριστα.
Του είπα πως λατρεύω τον Μόντη και η συζήτηση αλλάζει ρότα. Μου αφηγείται την πρώτη φορά που τον συνάντησε, τα ποιήματα του που μελοποίησε και για τον θάνατό του (ο κύπριος ποιητής, Κώστας Μόντης, που χαρακτηρίστηκε ως ο πιο σωκρατικός ποιητής που γέννησε ο σύγχρονος ελληνισμός, πέθανε το 2004).
Σιγά - σιγά η κουβέντα φτάνει στην Κύπρο. Θυμάται όσα έζησε την ημέρα της εισβολής και προσπαθεί να κρατηθεί ψύχραιμος. «Οι Τούρκοι, την επιχείρηση την είπαν ειρηνευτική», μας λέει, για να συμπληρώσει «ένας Θεός το ξέρει κι εμείς, πόσο ειρηνευτική ήταν». Ο κόμπος στον λαιμό που μας πιάνει, παγώνει την ατμόσφαιρα.
Εκεί, καταλάβαμε πως για όσους ζουν στην Ελλάδα, είναι ένας σημαντικός συνθέτης που έγραψε πολλές επιτυχίες για τη Γαλάνη, την Αλεξίου, τον Πάριο, τον Μητροπάνο, την Κούκα, την Κωνσταντίνα, τον Καλογιάννη, τον Μητσιά, τον Τερζή. «Τα Λαδάδικα», «Αννούλα του χιονιά», «Δίδυμα φεγγάρια», «Εξαρτάται», «Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη», «Κι όλο εγώ περίμενα», «Μια στάση εδώ», «Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη», «Κιφ» κ.α.
Για τους Κυπρίους ήταν και είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό. Ήταν ο άνθρωπος που ύμνησε την πατρίδα του, που πάλεψε γι’ αυτήν ακόμη και με την μουσική του. Οι στίχοι του Μόντη Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους, Πενταδάχτυλέ μου και της τουρκοκύπριας Νεσιέ Γιασίν, Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ, που μελοποίησε, γίνονται σημαία του κυπριακού λαού.
Μας είπε κι άλλα. Αλλά θα σταματήσω μέχρι εδώ, γιατί τα άλλα ήταν δική μας υπόθεση. Ανάμεσα σε μας και σε αυτόν. Πριν φύγουμε τον ευχαριστήσαμε για όσα μοιράστηκε μαζί μας και για τα τραγούδια που άφησε πίσω του. Αν μπορούσα θα το έκανα και τώρα. Αλλά, θα έλεγα κι ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που δεν άφησε τον χρόνο να τον παρασύρει, ούτε τα ψεύτικα της εποχής και παρέμεινε αλώβητος μέχρι το τέλος.
«Ήταν καρδιά αυτή να σταματήσει;» που θα ‘λεγε κι ο Μόντης…

Μια εκλογή προέδρου και μια αλήθεια για την Κύπρο

2008-02-20T00:19:00.002+02:00

«Η Κυριακή της 17ης Φεβρουαρίου ήταν μια μέρα που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπουν οι Κύπριοι τα πράγματα, που επιδιώκουν μια λύση, αφού ο εθνικιστής Τάσσος Παπαδόπουλος έμεινε εκτός του πρώτου γύρου των εκλογών».
Αυτό είναι το γενικότερο κλίμα που κυριαρχεί στα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και στον πολιτικό κόσμο σχετικά με τις εκλογές στην Κύπρο. Η άποψη αυτή παρόλο που μπορεί να έχει μια βάση, απέχει παρασάγγας από την άποψη που έχουν οι ίδιοι οι Κύπριοι, ή καλύτερα από τον τρόπο που ψήφισαν.
Οι εξελίξεις που υπάρχουν στο χώρο των Βαλκανίων και ειδικότερα στο Κόσσοβο, φαίνεται πως επηρέασαν το γενικότερο κλίμα και δημιούργησαν ένα «αίσθημα φόβου» των Κυπρίων, πως θα υπάρξει μια ανάλογη εξέλιξη στο θέμα του Κυπριακού. Άλλωστε, το θέμα «βολεύει» την Τουρκία να ταυτίζει την ανεξαρτησία του Κοσσόβου με την Κύπρο. Η χρήση δε, του όρου «ψευδοκράτος» από τη Σερβία για το Κόσσοβο, παρέσυραν συνειρμικά στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου.
Παρόλο που δύσκολα μπορεί κανείς να ταυτίσεις τις δύο περιπτώσεις, σίγουρα θα είναι ένα δύσκολο εμπόδιο που θα αντιμετωπίσει η Κύπρος αμέσως μετά την εκλογή του νέου προέδρου: ότι πρέπει να επιδιώξει άμεσα λύση γιατί τα περιθώρια έχουν στενέψει. Κι αν δεν υπάρξει άμεσα λύση, η διχοτόμηση είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Κι αυτό είναι μια πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι κύπριοι.
Η ανησυχία όμως των κυπρίων δεν αποτυπώνεται στο αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εκλογών. Επιβεβαιώνει το πρωτοφανές, που ο διεθνής παράγοντας αδυνατούσε να αντιληφθεί μέχρι πρότινος: ότι παρά το συντριπτικό ΟΧΙ που είπε στο Σχέδιο Ανάν, εξακολουθεί να θέλει λύση στο κυπριακό αρκεί να είναι βιώσιμη, που θα του εξασφαλίσει την ασφάλειά του και όχι ένα κράτος μη λειτουργικό που θα επιφέρει συγκρούσεις με την Τουρκία. Με απλά λόγια ο απλός λαός επιδιώκει «ανώδυνη λύση», χωρίς «εξωτερικές παρεμβάσεις» και «απόσυρση σε βάθος χρόνου στρατευμάτων»
Πέραν λοιπόν του προφανούς, που αδυνατούσε να αντιληφθεί ο διεθνής παράγοντας, οι Κύπριοι ξέρουν πως όποιος κι αν βρίσκεται στην ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα καθορίσει τη λύση ή το πλαίσιο της λύσης, αλλά θα εξαρτηθεί τόσο από τον διεθνή παράγοντα όσο κι από την στάση της Τουρκίας. Αυτό μπορεί να στηριχθεί και στον τρόπο λύσης του κυπριακού με βάση το Σχέδιο Ανάν: Αφού ο λαός είχε αποφασίσει μέσω δημοψηφίσματος θα μπορεί να πράξει ξανά το ίδιο αν επέλθει ένα νέο σχέδιο λύσης.
Με γνώμονα λοιπόν αυτά τα γεγονότα, προτίμησε να ψηφίσει κομματικά, αντί για τον πρόεδρο που είπε ΟΧΙ ή ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Εξάλλου, οι εκλογές είχαν μια ιδιαίτερη σημασία’ για πρώτη φορά μετά την ίδρυσή του αριστερού κόμματος ΑΚΕΛ, ο γενικός γραμματέας του κόμματος είναι ένας εκ των υποψηφίων, πράγμα που σημαίνει ακόμη κι ένας οπαδός του κόμματος που ψήφισε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν, δεν σημαίνει πως θα έπρεπε να ψηφίσει τον απερχόμενο πρόεδρο.
Ένα άλλο στοιχείο που οδηγεί στο ότι οι κύπριοι ψήφισαν κομματικά είναι η ίδια υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο απερχόμενος πρόεδρος στηρίχθηκε στα μικρά κόμματα, τα οποία –όπως απεδείχθη- δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ποσοστό που θα ανέτρεπε τον δικομματισμό. Έτσι τώρα, ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις για τον δεύτερο γύρο για την υποστήριξη των δύο υποψηφίων.
Ο δεύτερος γύρος λοιπόν θα είναι σίγουρα μια μάχη δικομματισμού αφού κανείς δεν διαβουλεύεται τις θέσεις στο κυπριακό, αλλά τις συμμαχίες κομμάτων. Ωστόσο, το βλέμμα θα είναι πάντα στραμμένο στη λύση του κυπριακού σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία που αποτελεί την κοινή θέση όλων των κομμάτων.

Προλαβαίνοντας τα Μέσα

2008-01-14T13:29:00.002+02:00

ή αλλιώς η απόλυτη καφρίλα σε όλο της το μεγαλείο.

....θα κάνουμε μια παρένθεση για μια ιστοσελίδα που αφορά την υγεία του Χριστόδουλου.

Αρχικώς να ξεκαθαρίσουμε πως η σχέση μας με την εκκλησία είναι η ίδια σχέση που έχουν τα τηλεοπτικά δελτία των 20.00 με τη λέξη «ειδήσεις»: Καμία!!! Μου ήταν πάντα αδιάφορη και αρκούμαι στο να πιστεύω στο δικό μου Θεό. Τώρα, το ποιος είναι αυτός φαντάζομαι πως δεν αφορά κανένα!

Στην ιστοσελίδα www.xristodoulos.com δημιουργήθηκε ένας διαγωνισμός στον οποίο αν μαντέψεις την ημερομηνία που θα πεθάνει ο Χριστόδουλος, κερδίζεις ένα Play station 3. Η δικαιολογία για τον συγκεκριμένο διαγωνισμό είναι πως ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε την καλύτερη αντιμετώπιση που μπορούσε να έχει ένας ασθενής σε αντίθεση με την Αμαλία που πάλευε μόνη με τον καρκίνο.

Επειδή στο blog δημοσιεύσαμε το κείμενο για την Αμαλία την 1η Ιουνίου, παίρνουμε επίσημα θέση και λέμε όχι σε ένα site που δεν εξυπηρετεί κανένα εκτός από τον ίδιο τον διαχειριστή του που θα καταφέρει να τραβήξει τα βλέμματα πάνω του!

Γιατί λέμε όχι σε μια τέτοια ιστοσελίδα; Γιατί ο σκοπός μας είναι να αλλάξει κάτι ουσιαστικά και όχι να αφηνόμαστε σε άστοχα site παίζοντας με την υγεία άλλων ανθρώπων (όποιος κι αν είναι αυτός).Δηλαδή εσείς αυτό καταλάβατε από τον αγώνα της Αμαλίας; Να το παίξουμε κάφροι και να παρακαλάμε να πεθάνει ένας άνθρωπος για να σώσουμε ένα άλλο; Αυτό ήθελε η Αμαλία; Να ζήσει η ίδια αφήνοντας ένα άλλο πίσω της; Αυτό σας έμαθε ο αγώνας της; Αυτό πιστεύετε πως θα έκανε;

Όσο άδικο κι αν είναι αυτό για την Αμαλία ή για τον όποιο άλλο συμπολίτη μας που πάσχει από καρκίνο, δεν αλλάζει επί της ουσίας κάτι στο σύστημα. Δεν θα σταματήσουν τα φακελάκια αν ο Χριστόδουλος ή το κάθε άλλο δημόσιο πρόσωπο έχει ευνοϊκότερη μεταχείριση από τον μέσο έλληνα. Υπάρχουν χιλιάδες άλλες ενέργειες που θα βοηθούσαν πραγματικά στο να αλλάξει κάτι. Και σίγουρα αυτές τις άλλες πρέσβευε κι η Αμαλία.

2007-10-22T23:26:00.000+03:00

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει….

- Μπαμπά μπορώ να αλλάξω τον κόσμο;
- Όχι, αλλά μπορείς να αλλάξεις ρούχα και να κάνεις ένα μπάνιο και γρήγορα μάλιστα!!

2007-09-17T03:40:00.000+03:00

Εκλογές ήταν και πέρασαν

Εκλογές ήταν και πέρασαν. Και ο καθένας πήρε το μάθημα του. Μετά από μια δύσκολη προεκλογική περίοδο που κράτησε μόνο ένα μήνα και λίγες μέρες, μετά την χειρότερη τραγωδία στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, οι πολίτες κλήθηκαν να αποφασίσουν ποιος θα τους κυβερνήσει σ’ αυτή τη χώρα για την επόμενη τετραετία.
Και τι έδειξαν τα αποτελέσματα; Η νίκη της ΝΔ είναι μια καθαρή μεν νίκη, που δείχνει όμως την φθορά της (λόγω των διάφορων σκανδάλων) αλλά δείχνει εμπιστοσύνη στον Κώστα Καραμανλή. Το ΠΑΣΟΚ έχει μια καθαρή ήττα, γεγονός που δείχνει πως δεν κατάφερε καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τη ΝΔ, να καρπωθεί έστω και το ελάχιστο του σφάλματός της και βρίσκει ως βασικό αίτιο τον Γιώργο Παπανδρέου. Τα αριστερά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α) αύξησαν τα ποσοστά τους, αφενός γιατί δεν βρίσκουν το στήριγμα στο ΠΑΣΟΚ που θα ήθελαν ως κατηγορώ στη ΝΔ, και αφετέρου διαμαρτυρόμενοι στα δύο μεγάλα κόμματα που μοιάζουν το ένα στο άλλο. Τέλος, ο ΛΑΟΣ, μπόρα είναι θα περάσει, μόδα των καιρών που συντηρείται από το προσωπείο της κοινωνίας που είναι χριστιανική και καθαρά εθνικιστική.
Ας είμαστε για μια φορά ειλικρινείς…
Στην ουσία, αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα περίμεναν όλοι. Σε καμία περίπτωση δεν περίμεναν να κριθεί από τις πυρκαγιές ή από το σκάνδαλο των ομολόγων. Γιατί ξέρουν πως κανείς δεν καταδίκασε το ΠΑΣΟΚ στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου είτε στις πυρκαγιές της Πεντέλης. Γιατί ξέρουν όλοι πως οι πυρκαγιές ήταν αποτέλεσμα της αδιαφορίας όλων των Ελλήνων που προτίμησαν την πρόσληψη στο δημόσιο παρά την πρόληψη για την προστασία των δασών.
Ούτε το άρθρο 16 και η αναθεώρηση του κρίνει ένα αποτέλεσμα. Γιατί ξέρουν όλοι πως όποιο κόμμα και να βγει θα περάσει η αναθεώρηση. Γιατί το λένε τα «συμφέροντα», γιατί το λέει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και κυρίως γιατί πολλοί εξ αυτών που τάσσονται υπέρ, είναι αυτοί που «βολεύτηκαν» πίσω από τα δημόσια πανεπιστήμια χωρίς κανένα έλεγχο. Και γιατί δυστυχώς όλοι «καταστρέψαμε» την δωρεάν δημόσια παιδεία και προ του τέλους αποφασίσαμε πως πρέπει να την στηρίξουμε.
Γιατί εν τέλει, σ’ αυτή τη χώρα ζούμε. Σ’ αυτή που ξέρει να αρέσκεται στο βόλεμα των δικών μας και βλέπουμε, που έμαθε να ζει για το δικό του και σταμάτησε να νοιάζεται γι’ αυτόν που ζει δίπλα του. Δεν ξέρω αν το εκλογικό αποτέλεσμα ικανοποιεί πολιτικά κάποιον. Ούτε καν αν δίνει κάπου μηνύματα. Το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν εκλογές και πέρασαν και ο καθένας θα περάσει στην καθημερινότητα, στον άρτον τον επιούσιον….

2007-09-13T01:32:00.000+03:00

Και πάλι… blogger!

Επιστροφή απ’ τις καλοκαιρινές διακοπές. Ησυχία. Ηρεμία. Που μας την χάλασαν. Και μας την μαύρισαν. Και μετά… εκλογές. Κι άντε να τους ψηφίσεις. Δεν ψάχνω ευθύνες. Δεν είμαι ειδικός. Ούτε θα τους μαυρίσω στις 16 Σεπτεμβρίου. Γιατί δεν ψηφίζω στο Ελλάντα. Δεν θα βρεθώ σ’ αυτό το δίλημμα. Που ποιο δίλημμα δηλαδή και πράσινα άλογα; Κανείς δεν θέλει να ψηφίσει. Μόνο που η αποχή δεν είναι λύση. Η αποδοκιμασία είναι. Η επιλογή ενός άλλου κόμματος; Ίσως να είναι. Αλλά και πάλι η εξουσία σε τσακίζει και σε παρασύρει στο βούρκο από μόνη της οπότε κι εκεί μια απ’ τα ίδια.
Ως blogger προσπαθώ να μην παίρνω επίσημα θέση για τα πολιτικά. Γιατί δεν είμαστε όλοι «ειδικοί» σ’ αυτή τη χώρα. Πόσο μάλλον όταν δεν ψηφίζω εδώ. Γι’ αυτό και οι διακοπές ήταν η εύκολη λύση για μένα. Να μην συμμετέχω, να μην σχολιάζω, να είμαι μακριά. Κάποια στιγμή ίσως χρειαστεί να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία. Τα πέριξ όμως της πολιτικής αντιπαράθεσης δεν μ’ αφήνουν αδιάφορο. Όπως όλους τους ευσυνείδητους πολίτες. Γι’ αυτό συστήνω προς το παρών ψυχραιμία… μπόρα είναι θα περάσει!
Πέμπτη, Παρασκευή Σάββατο. 72 ώρες. Απλά υπομονή!
Καλό χειμώνα λοιπόν και... θα τα πούμε αύριο!

2007-07-30T00:36:00.001+03:00

Μια ιστορία

«Σήμερα αποφάσισα να πω μια ιστορία. Ίσως απ’ αυτές τις χιλιάδες που έχουμε ακούσει κατά καιρούς για ξεχασμένες πολιτείες και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Θα μπορούσε να γίνει και ταινία. Στον κινηματογράφο. Ίσως και σίριαλ στην τηλεόραση. Μπα! Καλύτερα στον κινηματογράφο. Έχει καλύτερη λάμψη και διαρκεί λιγότερο. Γιατί τις μεγάλες ιστορίες πρέπει να τις λες σε μικρό χρονικό περιθώριο. Ειδικά αυτές που πονάνε.
Η δικιά μου ιστορία διαφέρει απ’ τις υπόλοιπες. Δεν έχει φαντάσματα, δεν έχει σεκάνς ούτε πανοραμικές λήψεις και ζουμαρίσματα. Είναι μια απλή ιστορία. Έχει ψηλά άγρια χόρτα, μάλλον τσουκνίδες, γιατί κάθε φορά που το σκέφτομαι με πιάνει κνησμός και αρχίζει το σώμα μου να παραλύει. Έχει και κάτι μπάζα χωμένα στα χόρτα απ’ την τελευταία φορά που ο κύριος Κώστας έφτιαξε την αποθήκη ειδική παραγγελία απ’ τον μπαμπά.
Η τελευταία φορά που είδα το σπίτι της οδού «Ηρακλέους» ήταν τον Απρίλιο του 1996. Για όλους ήταν μια συνηθισμένη μέρα του Απριλίου. Είχε πιάσει ψιλή βροχή και ο κόσμος με βαριά καρδιά ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το καθημερινό ταξίδι για τον άρτον τον επιούσιον. Και πάντα οι ίδιες εικόνες: Ο κυρ Γιώργος κορνάρει στην κυρία Δέσποινα ότι έχουν αργήσει κι αυτή φωνάζει πως κατεβαίνει. Η Μαρία με ένα κρουασάν στο ένα χέρι, περιμένει τον ανελκυστήρα να κατέβει, γιατί που να κατέβεις 30 σκαλιά με το ψηλοτάκουνο. Ο Πετράκης κατεβαίνει δυο – δυο τα σκαλιά έτοιμος να πάει στο σχολείο και η μητέρα του (πάντα ξεχνάω τ’ όνομά της) του κάνει παρατήρηση πως θα πέσει.
Και ανάμεσα σ’ όλους αυτούς εγώ. Στη γαλήνη. Ανάβω τσιγάρο φτιάχνω γαλλικό καφέ, για να ξεχάσω την καταγωγή μου, και κάθομαι στο μπαλκόνι για να διαβάσω ξανά την 254η σελίδα του βιβλίου της Τζόαν Χόμπσον «Ενός λεπτού σιγή» που διένειμε δωρεάν μια εφημερίδα:
«- Προσπάθησε.
- Δεν μπορώ
- Μπορείς.
- Μα είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.
- Πάνω από μας είναι μόνο Αυτός. Και σταμάτα την γκρίνια. Η ζωή είναι για αυτούς που προσπαθούν για την ελευθερία τους και όχι γι’ αυτούς που τα αφήνουν όλα στην μοίρα τους.»
Ποτέ στη ζωή μου δεν κατάλαβα τη σχέση της μοίρας με την ελευθερία. Ίσως η μοίρα πολλές φορές είναι αυτή που στερεί την ελευθερία μας.
Πάντα ήξερα πως όταν τελειώσω τη σελίδα θα κτυπήσει το τηλέφωνο. Ο γιατρός Γεωργίου είναι πάντα συνεπής. Ποτέ του δεν αργεί. Και αυτή τη φορά ήξερε πως αν αργήσει θα σήμαινε πως τα αποτελέσματα των εξετάσεων επιβεβαίωναν τις φοβίες του πως έχω λευχαιμία. Αν πάλι το τηλέφωνο κτυπούσε πιο νωρίς, ήξερα πως θα ‘μου ‘λεγε ψέματα.
Κι όμως ήταν στην ώρα του. Και πάντα γλαφυρός και με την ίδια πάντα φωνή χωρίς χρωματισμούς και συναισθηματισμούς. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Έκλεισα το τηλέφωνο και ακούμπησα το σώμα μου στο μπαλκόνι.
Πλέον, ήξερα πως η ζωή είχε πάρει το δρόμο της. Αυτόν που έχει πάντα ένα τέλος και που μπορείς να το διακρίνεις κι από την πιο επικίνδυνη στροφή. Απλά τώρα θα ήταν διαφορετικά. Ήθελα εγώ να την προλάβω. Και ξεκίνησα τον αγώνα. Να την προλάβω.»

Η Φιλιώ Τριανταφύλλου έφυγε από τη ζωή στα 28 της χρόνια από λευχαιμία. Το απόσπασμα είναι από το προσωπικό της ημερολόγιο - βιβλίο που η ίδια ονόμασε «Πολεμώντας το σκοτάδι» που έμεινε ατέλειωτο και δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.
Γιατί πολλές φορές τα γραπτά που μένουν στο ράφι των άγνωστων συγγραφέων είναι πιο αληθινά κι από το πιο πολυβραβευμένο μυθιστόρημα.

2007-06-24T01:32:00.000+03:00

ΚηφιSOS*

Αποτελεί το τελευταίο ζωντανό ποτάμι του Λεκανοπεδίου. Η κοίτη του απλώνεται σε έκταση 12000 στρεμμάτων καθώς διέρχεται μέσα από 10 Δήμους της Αττικής, μεταξύ των οποίων η Νέα Ερυθραία, η Κηφισιά, η Μεταμόρφωση και η Νέα Φιλαδέλφεια.
Ο Κηφισός θα μπορούσε να αποτελεί ιδανικό μέρος συνάντησης και επικοινωνίας των κατοίκων. Αντιθέτως, η συνεχιζόμενη επιβάρυνση από τις εκχερσώσεις, την ρήψη σκουπιδιών, τις καταπατήσεις, τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες και την μόλυνση των υδάτων με βιομηχανικά απόβλητα, οι κάτοικοι βλέπουν το ποτάμι να οδηγείται σε αργό θάνατο. Ενώ οι πρωτοβουλίες για την διάσωση του ποταμού τα τελευταία χρόνια, δεν τους γεμίζουν πολλές ελπίδες. Δεν έχουν άδικο.
«Είναι φορές που η κατάσταση είναι πραγματικά αφόρητη. Δεν μπορείς να μην κλείσεις την μύτη σου από την δυσωδία και η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική», μας λέει ο κύριος Βασίλης ο οποίος μένει κοντά στη γέφυρα της Αγίας Άννης. Η δυσοσμία αποτελεί σημαντικό μέρος του προβλήματος καθώς είναι αισθητή σε όλους τους δήμους από τους οποίους διέρχεται ο Κηφισός, από τη Μεταμόρφωση ως τις εκβολές.
Ο καθηγητής Γιώργος Στουρναράς, από την ελληνική Επιτροπή Υδρολογίας, δηλώνει: «Η κατάσταση είναι απαράδεκτη από περιβαλλοντικής, νομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής απόψεως. Επιβάλλεται να γίνει κάτι εδώ και τώρα. Και αυτό διότι όπως προκύπτει από πολλές έρευνες, τα νερά είναι τόσο μολυσμένα, ώστε η διαδικασία καθαρισμού θα μπορούσε να διαρκέσει χρόνια, αν όχι δεκαετίες».
Χρώμιο, μόλυβδος, νικέλιο, ρίχνονται ανεξέλεγκτα από παραβατικές επιχειρηματικές δραστηριότητες κατά μήκος του Κηφισού, κυλούν νωχελικά υποβαθμίζοντας το περιβάλλον όλης της δυτικής Αθήνας και χύνονται στο Φαληρικό Δέλτα για να μολύνουν όλο το θαλάσσιο μέτωπο που αρχίζει από τις εκβολές του ποταμού και εκτείνεται ως το Πέραμα.
Ο Σαρωνικός, λίγα χρόνια μετά τον καθαρισμό του και την επιστροφή της φυσικής του χλωρίδας και πανίδας – καθώς και των λουόμενων - απειλείται εκ νέου με οικολογική καταστροφή. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Πειραιά, το χρώμιο στη γέφυρα της Αγίας Άννης ανιχνεύεται κατά μέσο όρο έως 350% πάνω από τα όρια, ενώ η μέγιστη τιμή ξεπερνά συχνά το 1600%. Στην κατάληξη του ποταμού μετρήθηκε κατά μέσο όρο έως 220% πάνω από τα όρια, ο μόλυβδος ως 120% και το νικέλιο 50%.
Οι λόγοι για τις υψηλές τιμές συγκέντρωσης των βαρέων μετάλλων στις εκβολές του Κηφισού, αποδίδονται κατα κύριο λόγο, στην ρίψη βιομηχανικών αποβλήτων από βυρσοδεψεία και βιομηχανίες, που παράγουν χρώματα και τσιμέντα, καθώς επίσης και στην ύπαρξη παράνομων αγωγών αποβλήτων.
Οι ευθύνες εντοπίζονται σε διάφορα μέτωπα, αλλά δυστυχώς η ατιμωρησία αποτελεί το κύριο όπλο στα χέρια όλων αυτών που εκμεταλλευόμενοι την «ανυπαρξία» των αρμοδίων, οδηγούν όχι μόνο σε μαρασμό τον Κηφισό αλλά υποθηκεύουν το μέλλον και την υγεία των κατοίκων.
Οι υψηλές συγκεντρώσεις χρωμίου - ενός ιδιαίτερα τοξικού στοιχείου - στις γειτονικές παραλίες, Βοτσαλάκια, Φρεαττύδα και Πέραμα, όπου Αθηναίοι και Πειραιώτες κάνουν τα καλοκαιρινά τους μπάνια απειλούν με μη αναστρέψιμες επιπτώσεις την δημόσια υγεία.
Όταν γνωστοποιήσαμε τα στοιχεία τις έρευνας του Πανεπιστημίου Πειραιά, σε κάτοικο ο οποίος κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συνηθίζει μαζί με την οικογένειά του να περνάει αρκετές ώρες στις παραλίες αυτές, εκείνος δεν έκρυψε την αγωνία του. «Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Μένω έκπληκτος. Η κατάσταση όπως μου την περιγράφετε έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Δεν θα ξαναπάω να κάνω το μπάνιο μου σ’ αυτές τις περιοχές. Αλλά η αγωνία μου θα είναι μεγάλη μην τυχόν προκύψουν προβλήματα στην υγεία των παιδιών μου στο μέλλον. Αυτό είναι το μόνο για το οποίο φοβάμαι, συνηθίζαμε να πηγαίνουμε σ’ αυτές τις παραλίες κάθε χρόνο» μας λέει και μας ρωτά για τις πιθανότητες που έχει εκείνος και οι δικοί του να εμφανίσουν ασθένειες. Μεγαλύτερος του φόβος, ο καρκίνος.
Στα 75 του χρόνια, ο Γιάννης Καρατζάς ξέρει να απολαμβάνει την κάθε στιγμή της δημοκρατίας. Έχει ζήσει σε ταραγμένες εποχές της χώρας, τα όσα μας δηγείται για την κατοχή, τον εμφύλιο και την δικτατορία φαίνονται πολύ μακρινά και τα βιώματά του δεν μπορούν να καταγραφούν σε 4-5 αράδες.
Τώρα ζει κάπου ήσυχα στο Μοσχάτο και δηλώνει ευτυχισμένος που “στην δύση της ζωής του” όπως λέει, απολαμβάνει την ειρήνη. «Είναι το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας. Μόνο που άμα δώσεις στον άνθρωπο περισσή ελευθερία σε εκμεταλλεύεται»μας λέει αναφερόμενος σε εκείνο που εξακολουθεί να τον πονά.
Έχοντας βιώσει κατα το πρόσφατο παρελθόν τις πλημμύρες του Κηφισού και ζώντας σήμερα με την διαρκή οικολογική του επιβάρυνση, ο κ. Καρατζάς προσπαθεί να αφυπνίσει τους συμπολίτες του, αφού όπως μας εξηγεί «ενώ οι προηγούμενες γενιές μας έχουν δώσει τόσα πολλά και έχουν παλέψει για την ελευθερία μας, εμείς δεν εκτιμάμε αυτά που έχουμε αφού δεν είμαστε ικανοί ούτε καν ένα ποτάμι να συντηρήσουμε».
Του ζητάμε να περπατήσουμε κατά μήκος του Κηφισού και δεν μας χαλάει χατίρι. «Θυμάμαι τα παιδιά μου να παίζουν εδώ ανέμελα. Άλλες εποχές, άλλοι καιροί. Τότε που άκουγες το τρεχούμενο νερό και άνοιγε η ψυχή σου. Τώρα πια ούτε να περάσεις από τα 100 μέτρα δεν μπορείς με τη δυσοσμία που υπάρχει. Φοβάσαι για την υγεία σου, για την υγεία των παιδιών σου. Από ένα ποτάμι που ήταν η χαρά της ζωής το καταντήσαμε να φοβόμαστε να το πλησιάσουμε. Τέτοιοι άνθρωποι είμαστε».
Παρά την αγανάκτηση στο πρόσωπό του φαίνεται πως ο ίδιος δεν αποποιείται των ευθυνών του. Δεν θεωρεί το κράτος ως τον μόνο ένοχο της σημερινής κατάστασης. «Τα μπάζα και τα σκουπίδια τείνουν να γίνουν καθημερινό φαινόμενο γιατί είμαστε ασυνείδητοι ως πολίτες. Όλοι μας φέρουμε ευθύνη γι’ αυτό. Ακόμη και γω τώρα που σου μιλάω και περπατάμε, θα μπορούσαμε με μια σακούλα να είχαμε μαζέψει αρκετά σκουπίδια. Κι όμως δεν το κάνουμε».
Κοντοστέκεται και το μάτι του πέφτει σε σωρό από κιτρινισμένα κουτάκια αναψυκτικών. Χωρίς να χάσει λεπτό, ο 75άχρονος συνταξιούχος σκύβει και αρχίζει να τα μαζεύει. «Ποιος ξέρει πόσα χρόνια είναι αυτά εδώ...»
Θα τα κρατήσει σφιχτά στα χέρια του μέχρι το τέλος της περιήγησής μας για να τα πετάξει σε ένα κάδο. «Σκέψου αν όποιος περνάει από δω μάζευε και από ένα κουτάκι πόσο πιο όμορφα θα ήταν όλα...» μας λέει καθώς πετά την λεία του στον κάδο που κατάφερε επιτέλους να εντοπίσει μετά από εικοσάλεπτη αναζήτηση.
Φτάνοντας στο Δέλτα Φαλήρου, ο κ. Γιάννης έδειχνε ακούραστος. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε προς το γήπεδο του beach volley. Στο κομμάτι ανάμεσα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και το ΣΕΦ προβλεπόταν η δημιουργία χώρων αναψυχής και περιπάτου. Ως συνήθως, τα σχέδια έμειναν σχέδια και η υλοποίηση εκκρεμεί μέχρι σήμερα.
Η αποπνικτική κατάσταση που δημιουργεί η υψηλή θερμοκρασία με την δυσοσμία των σκουπιδιών, δεν αφήνει περιθώρια για ευχάριστο κλείσιμο του περιπάτου μας. Ο κ. Καρατζάς κοιτάζει σιωπηλά. Εξάλλου δεν χρειάζονται τα λόγια για να περιγράψεις μια εικόνα που μιλά από μόνη της. Μπάζα, σωροί σκουπιδιών, αλλοίωση της περιοχής.
«Αθλιότητα», καταφέρνει τελικά να πεί έπειτα από έναν βαθύ στεναγμό. «Θέλω να πιστεύω πως οι πολίτες θα ευαισθητοποιηθούν. Γιατί μόνο τότε θα υπάρξει ελπίδα. Οι πολιτικοί είναι όλο λόγια και υποσχέσεις που μένουν στα συρτάρια. Άλλωστε έχουν άλλες ασχολίες βλέπετε, κουμπάρους, ομόλογα... Που να βρούν χρόνο;» αναρωτιέται ο κ. Καρατζάς ενώ κάτι που μοιάζει με πικρό χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη του.

*Στα πλαίσια εργαστηρίου μαζί με τους Ρίζο Παναγιώτη και Τοπαλίδη Νίκο

2007-06-06T02:47:00.000+03:00

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως…

ή όπως το λέει ο απλός λαός στη σημερινή εποχή «τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου». Ο λόγος για το video που προβλήθηκε στην έκθεση Art Athina και προκάλεσε σάλο καθώς και τη σύλληψη του γενικού διευθυντή σύγχρονης τέχνης. Το ίδιο σκηνικό με εκπροσώπους ακροδεξιών θρησκευτικών κομμάτων που παρελαύνουν από κάθε λογής τηλεοπτική συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα.
Η διαφορά του έργου στο Outlook με το συγκεκριμένο έργο στην Art Athina είναι πως μεγαλώσαμε, κοντεύουν ν’ ασπρίσουν τα μαλλιά μας και μυαλό δεν λέμε να βάλουμε. Και στη μια περίπτωση και στην άλλη το θέμα δεν είναι η τέχνη και τα όρια της. Το θέμα είναι η λογοκρισία που βλάπτει για ακόμη μια φορά τη δημοκρατία.
Η λογοκρισία στην τέχνη είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα πως η τέχνη αποτελεί αυτόνομο θεσμό που πρέπει να κρατηθεί μακριά απ’ τους υπόλοιπους θεσμούς, που δημιουργούν μια εμμονή στο κατεστημένο, μη επιτρέποντας την ανανέωση ή την αλλαγή, στο πέρασμα του χρόνου, όπως η θρησκεία. Η τέχνη έδωσε αγώνες για να κρατηθεί μακριά απ’ την εκκλησία και το κράτος. Πολλές φορές αναγκαζόμενη, επιστρέφει ικέτης στα πόδια του κράτους για να επιβιώσει. Η επιστροφή αυτή, οδηγεί στην παγίδα της λογοκρισίας, πληρώνοντας έτσι τις συνέπειες.
Το κράτος, υπό την πίεση της Εκκλησίας, επιδεικνύει τις υποχωρητικές αρχοντοχωριάτικες νοοτροπίες του κι έτσι με την πρώτη αντίδραση που δημιουργείται, γίνεται πιόνι του τηλεοπτικού κατεστημένου, επιτρέποντας στην τηλεόραση να καθοδηγεί τα πάντα στη ζωή μας.
Και χάρη στην τηλεόραση των εύκολων εντυπώσεων, που για να τις εξασφαλίσει συντηρεί κλειστοφοβικό κλίμα, όπου οτιδήποτε μοιάζει να υπερβαίνει τα μικρά συντηρητικά όρια του οικογενειάρχη του καναπέ χρίζεται αιρετικό, οι ιδεολογικές απόψεις του μικρού πολιτικού κόμματος, επιβάλλονται ως αισθητικό κριτήριο για το περιεχόμενο ενός έργου. Μόνο που η ουσία δεν είναι το έργο αυτό καθ’ αυτό αλλά η άποψη ενός κόμματος που επηρεάζει τις άλλες πολιτικές αντιλήψεις με τα τριτοκοσμικά του πιστεύω συντηρώντας ταυτόχρονα και τη λογοκρισία.
Όσον αφορά την ίδια την τέχνη, οποιαδήποτε παρέμβαση έγινε είτε από κόμματα είτε από άλλους φορείς σε όλα τα χρόνια της ανθρωπότητας μόνο θετικά αποτελέσματα δεν είχε. Γιατί η τέχνη δεν αποτελεί προνόμιο κανενός. Και δεν επιβάλλεται σε κανένα. Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν μας έχει ανάγκη, εμείς την έχουμε.

2007-06-01T16:12:00.001+03:00

Όταν το αυτονόητο γίνεται ακατανόητο….

Η σημερινή ημέρα (1η Ιουνίου) αφιερώνεται στην Αμαλία. Έτσι την μάθαμε με το μικρό της όνομα. Έτσι σταθήκαμε δίπλα της νοητά όταν αυτή αποφάσισε όχι μόνο να παλέψει αλλά και να αφυπνίσει όλους του Έλληνες. Η ιστορία της συγκλονίζει και αυτά που την περιέβαλαν μόνο οργή μπορούν να προκαλούν. Μας ξεσκόνισε από τη λήθη τις λέξεις που μαστίζουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ελλάδας. Γραφειοκρατία, Φακελάκι…
Η Αμαλία Καλυβίνου από τα οκτώ της χρόνια ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Στα επόμενα 5 χρόνια θα παλέψει όχι μόνο με τις χημειοθεραπείες αλλά και με ένα εθνικό σύστημα υγείας που στιγματίζεται από τη γραφειοκρατία και το φακελάκι.
Καταγράφει τις εμπειρίες της μέσα από το δικό της blog και καταγγέλλει επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει επαινώντας όμως παράλληλα και αυτούς που την βοήθησαν πραγματικά. Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών
Ζήτησε τα αυτονόητα και συνάντησε το ακατανόητο και την αδιαφορία του ελληνικού κράτους. Κατάφερε όμως να μας δώσει μια γροθιά στο στομάχι και να μας βγάλει από το λήθαργο της ρουτίνας και της καθημερινότητάς μας θυμίζοντας μας πόσο πολύ αφεθήκαμε στον εγωισμό και την αδιαφορία μας. Έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης και καλό θα ήταν να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας.
Καλό ταξίδι, Αμαλία!

2007-05-09T04:21:00.000+03:00

Δώσαμε δώσαμε!

Η Δευτέρα 7 Μαΐου ήταν για τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA μια ιδιαίτερη ημέρα αφού διοργάνωσαν μαζί με το Σύλλογο «ΕΛΠΙΔΑ» ένα τηλεμαραθώνιο με σκοπό την ανέγερση του πρώτου Ογκολογικού Νοσοκομείου στην Ελλάδα. Μπροστά από τα φώτα και τις κάμερες όλοι εκφράζουν και συγχαίρουν την προσπάθεια αυτή και καλούν τον κόσμο να δώσει ό,τι μπορεί συνεισφέροντας σ’ αυτή την προσπάθεια.
Ίσως να μην έχουν περάσει πολλές μέρες για να ανοίξω μια τέτοια συζήτηση αλλά κάθε φορά που γίνεται ένας τηλεμαραθώνιος μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Γιατί το βασικό μήνυμα που πρέπει να περαστεί από αυτές τις προσπάθειες είναι κυρίως η έλλειψη της κρατικής παρέμβασης και η εξάρτηση μας από τον ιδιωτικό τομέα.
Πέρα από την - κατά τα άλλα - καλοπροαίρετη προσπάθεια παίζεται ταυτόχρονα ένα παιχνίδι συμφερόντων, το οποίο δημιουργεί ένα ιδιαίτερο προβληματισμό. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί, αποτελούν ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν σκοπό το κέρδος. Και καλά κάνουν. Μια αφελής απορία είναι αν ο τηλεμαραθώνιος που είχε διοργανώσει ο ΑΝΤ1 δεν είχε συγκεντρώσει υψηλά ποσοστά τηλεθέασης (όπου ποσοστά τηλεθέασης σημαίνει αυτόματα περισσότερο κέρδος για τον τηλεοπτικό σταθμό) θα έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία του τηλεμαραθώνιου και το MEGA; Δίνει ένας τηλεμαραθώνιος «πόντους» στο παιχνίδι του καλού προφίλ ενός τηλεοπτικού σταθμού; Υπάρχει φυσικά και η «συγγενική» σχέση του MEGA με το σύλλογο ΕΛΠΙΔΑ αφού στους ιδιοκτήτες του σταθμού ανήκει ο Γιώργος Βαρδινογιάννης αδελφός του Βαρδή Βαρδινογιάννη του οποίου η σύζυγος Μαριάννα Βαρδινογιάννη είναι πρόεδρος του συλλόγου ΕΛΠΙΔΑ.
Είναι αυτή η προσπάθεια του τηλεμαραθώνιου ακόμη ένα παιχνίδι εντυπωσιασμού; Όσο το κράτος παραμένει αμέτοχο σε αυτή την κατάσταση είναι άξιο να αναφερθεί η προσπάθεια που γίνεται κι ας υπάρχει ακόμη περισσότερο παρασκήνιο. Γιατί δυστυχώς σ’ αυτή την Ελλάδα ζούμε! Στην Ελλάδα που περιμένει από τους ιδιώτες να γίνει κάτι, σε μια εποχή που το κοινωνικό κράτος τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση. Προσωπικά δεν μπορώ να ξέρω αν είναι ή όχι ένα ακόμη παιχνίδι συμφερόντων. Αυτό που σίγουρα μπορώ να ξέρω είναι πως έστω και με αυτή την ιδιωτική πρωτοβουλία το σημαντικότερο είναι αυτά τα παιδιά. Που δεν λογαριάζουν το χρήμα. Που δεν νοιάζονται από που προήλθαν αυτά τα λεφτά. Αρκεί να τους δώσουμε μια ελπίδα. Να τα κάνουμε να νιώσουν καλύτερα. Και σίγουρα με τον τηλεμαραθώνιο δίνουμε μια ανάσα στον δικό τους Γολγοθά. Aς είναι!

2007-04-19T01:31:00.000+03:00

Σχεδόν ένας μήνας…

Πέρασε αρκετός καιρός απ’ τη τελευταία φορά που ένιωσα την ανάγκη να πω 2 -3 κουβέντες με το ημερολόγιό μου. Από το τελευταίο κείμενο μέχρι σήμερα έχουν συμβεί αρκετά πράγματα. Όχι μόνο στον γράφοντα αλλά και στην επικαιρότητα, στον κόσμο γενικότερα. Παρόλο που θέλω να το παίζω εκκολαπτόμενος δημοσιογράφος, νομίζω πως όσο έχω την ελευθερία του blogging, αφού δεν είμαι ειδικός να αφήνω τα γεγονότα απλώς να συμβαίνουν χωρίς σχολιασμό. Δεν υπάρχει λόγος άμα δεν είσαι ειδικός, άμα δεν έχεις ζήσει τα γεγονότα να τα σχολιάζεις. Τα αφήνεις απλά να συμβούν, και κρατάς μέσα σου όσα αγγίζουν τις ευαίσθητες λεπτές αυτές γραμμές που χωρίζουν τη ζωή σε πραγματικό και φανταστικό.
Ως εδώ! Ακόμη κι αυτό το σχόλιό μου, περιττεύει στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γίνεται ένα με τη πολυλογία των δημοσιογράφων και των ειδικών που παρελαύνουν από τις τηλεοράσεις με περισσή ευκολία μιλώντας για πληγές και για ανθρώπους που δεν τους χρειάζεται ο σχολιασμός. Κόντρα λοιπόν στην βαβούρα και στη σαβούρα επιλέγω τη σιωπή! Αυτή την υπέροχη και συνάμα σπάνια λέξη που λείπει από τη σημερινή εποχή. Σιωπή λοιπόν, γιατί η μαγεία της κρύβει όσα λόγια θέλουμε να πούμε. Γιατί επιλέγοντάς την, απλά δεν χάνεις το μέτρο και ξέρεις πότε πρέπει να μιλήσεις κρατώντας μέσα σου όσα πρέπει...

Στο επανειδείν...

2007-03-29T03:35:00.000+03:00

Είναι ακόμη… βαριά;

Έστω εκ παραδρομής, με αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν και αφού επήλθε η λύτρωσις και η εθνική Ελλάδος έκανε τη νίκη απέναντι στη Μάλτα και τώρα θα ηρεμήσει το έθνος και θα υποδεχθεί μετά Βαΐων και κλάδων την εθνική ομάδα, μετά τα χίλια μύρια που της έσουρε εν μέσω παραθύρων για τον δήθεν …«διασυρμό», εμένα η απορία μου καρφώθηκε στο –λέμε τώρα- φτωχό κλαπς κλαπς μυαλό και τη διατυπώνω αμέσως…
Μήπως η πραγματική αιτία της ήττας της 24ης Μαρτίου, ήταν ο τσολιάς ο οποίος έμεινε άστεγος (βλέπε φυλάκιο) από τους γνωστούς - άγνωστους (όπου γνωστοί - άγνωστοι βλέπε φοιτητές - αστυνομικοί) ; Ε πώς να μείνει βαριά η πούτσα του τσολιά αφού του το κάψατε το ρημάδι; Άσε που αν το 2004 ήταν βαριά, τώρα θα είναι ασήκωτη οπότε λογικό οι παίκτες να μην μπορούν να κινηθούν στο γήπεδο! Επήλθε η κόπωσις!

2007-03-16T05:27:00.000+02:00

Μία σου και μία μου…

Πολλές φορές δεν χρειάζεται να πεις και πολλά. Απλά βλέπεις τα γεγονότα. Και σκέφτεσαι πως αυτή η μέρα γράφεται από αυτή τη στιγμή στην ιστορία. Συνήθως μέσα από αυτό το βήμα που λέγεται blog, αποφεύγω να σχολιάζω ειδήσεις. Το κάνω σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Μόνο που όσο κι αν προσπάθησα να βρω έστω κάποιες λέξεις να περιγράψω τη συγκεκριμένη φωτογραφία, βρήκα την ελληνική γλώσσα μπροστά της φτωχική.
Η κατεδάφιση του τοίχου της οδού Λήδρας αποτελούσε ένα σημείο κατατεθέν της Λευκωσίας. Απ’ αυτό το σημείο περάσαμε κάποτε βιαστικά όταν ήμασταν δημοτικό να δούμε το φαντάρο που στέκει και να νιώσουμε την ανάσα του εχθρού. Το επισκεφτήκαμε κι όταν ήμασταν γυμνάσιο και υπογράψαμε στο βιβλίο διαμαρτυρίας. Το φέραμε στο μυαλό μας συνειδητά πλέον όταν ήμασταν λύκειο και γράφαμε για κατοχή στα δεφτέρια των εκθέσεων. Το προσπεράσαμε αδιάφοροι όταν περπατούσαμε τη Λήδρας για ψώνια και θέλαμε να περπατήσουμε και την Ονασαγόρου ψάχνοντας για τζιν και μπλούζες. Νιώσαμε περίεργα γι’ αυτόν όταν φαντάροι πλέον υπηρετούσαμε μακριά από τα φυλάκια. Φέραμε τους φιλοξενούμενούς μας από το εξωτερικό να δούνε τη «μόνη μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης»
Δεν είναι ένας τοίχος που χωρίζει δύο κοινότητες. Δεν περίμεναν να κατεδαφιστεί για να επικοινωνήσουν οι δύο πλευρές. Άλλωστε το έχουν κάνει με το άνοιγμα των συνόρων στο βαθμό που το επιτρέπει η κατοχή και ο τουρκικός στρατός. Όλοι το ξέραμε πως ο τοίχος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τούβλα και τσιμέντο. Που θύμιζε την κατοχή. Και τώρα που κατεδαφίστηκε δεν ξέρουμε αν ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού ή καλής θέλησης από την κυβέρνηση όπως έλεγαν για τη γέφυρα που έκτισαν οι «απέναντι» και μετά την μετακίνησαν. Είναι σίγουρα μια κίνηση στο παιχνίδι «μία σου και μία μου» που δεν ξέρουμε μέχρι που θα φτάσει. Ελπίζουμε μόνο να ‘χει αίσιο τέλος.

2007-03-10T03:14:00.000+02:00

Μια ...τεράστια λέξη ζητείται να λεχθεί *

Αγάπη … τι λέξη και αυτή! Πέντε γράμματα ενωμένα στην πιο μεγάλη λέξη. Μια λέξη που υπάρχει σε όλες τις γλώσσες μια λέξη που σημαίνει πολλά . Μια λέξη που την ακούς συνεχώς …
Τι θα πει σ’ αγαπώ; Να σε εμπιστεύομαι .. να είμαι εκεί να ζω για εσένα … εσύ όμως; Και αν το κάνεις αυτό τι διαχωρίζει την αγάπη από τη φιλία; Ένας αληθινός φίλος (ανεξαρτήτως φύλου) τα κάνει όλα αυτά… Βέβαια θα μου πεις είμαστε και στον αιώνα της σάρκας και του sex … όπου ο φίλος δεν κοιμάται μαζί σου (αν και δεν τον εμποδίζει και τίποτα να μην το κάνει …)
Γιατί όλοι λένε σ’ αγαπώ; Μα αν η αγάπη είναι κάτι το ιερό γιατί δεν υπάρχει σεβασμός ; θέλουμε να λεγόμαστε προοδευτικοί και να παντρευόμαστε αυτό που αγαπάμε και όχι από προξενιό … γι αυτό στους δέκα γάμους οι επτά καταλήγουν σε διαζύγιο…
Γιατί όλοι λένε σ’ αγαπώ τόσο εύκολα; εγώ δεν μπορώ… ίσως να μην έχω βρει τον άνθρωπο που θα αγαπήσω αλλά κι αν τον έχω βρει…γιατί πάλι δεν λέω σ’ αγαπώ; Γιατί;

* Το κείμενο έχει γράψει ένας φίλος με το παρωνύμιο terastios. Πάντως, θα ’θελα να του πω τη δική μου γνώμη αλλά με πρόλαβε ο Τόμσον «Η αγάπη έρχεται χωρίς ποτέ να τη δούμε, τη βλέπουμε μόνο όταν φεύγει» Θα περιμένω τα επόμενα!

2007-03-06T00:49:00.000+02:00

ΦΩΤΟ-ΑΠΟΡΙΕΣ…

Αν πιστέψω την κινέζικη παροιμία πως μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις, αυτό το εισιτήριο για Θεσσαλονίκη που ακύρωσα και έσκισα σε χίλια κομματάκια, σε πόσες λέξεις αντιστοιχεί αν φωτογραφήσω ξεχωριστά κάθε κομμάτι;

2007-02-27T02:16:00.000+02:00

Η παιδεία, η κοινωνία και ένα WC!

Η μέρα που ξημερώνει (27/2) είναι κρίσιμη για την παιδεία, καθώς αρχίζει η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής του νόμου-πλαισίου. Για το θέμα έχουν ακουστεί πολλά γι’ αυτό και δεν πρόκειται το κείμενο αυτό να προσθέσει άλλη μια άποψη, η οποία δεν έχει να προσφέρει τίποτα περισσότερο στα όσα έχουν ακουστεί.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 θεωρείται σχεδόν βέβαιη αφού έχουν μπει όλα στην τελική ευθεία. Έστω κι αν κινδυνεύει να χαθεί η εξεταστική ενδεχομένως και το εξάμηνο. Έστω κι αν δεν φτάνουν οι χιλιάδες φοιτητές που διαδηλώνουν κάθε βδομάδα στους δρόμους. Αλλά στην τελική ποιος νοιάστηκε για τους φοιτητές; Μια μειοψηφία είναι στο σύνολο του πληθυσμού κι όταν στην πλειοψηφία επιβάλλεις με όλα τα μέσα την άποψή σου τότε όχι απλώς τη συμμερίζεται, αλλά την υποστηρίζει ενθέρμως.

Εξάλλου οι πολιτικοί δεν είναι για να ακούνε τα αιτήματά και τα δίκαια των πολιτών. Είναι απλά για να τους ψηφίζεις, να κάνουν τα στραβά μάτια όταν θέλουμε να βολέψουμε το παιδί μας και να τους λες και ευχαριστώ. Δυστυχώς ή ευτυχώς σ’ αυτή την κοινωνία ζούμε. Σκατά στα μούτρα μας; Στα μούτρα τους; Δεν ξέρω. Είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο… τα ίδια σκατά είναι!

2007-02-22T13:28:00.000+02:00

Η δική μου πεντάδα…

Αυτό είναι ένα παιχνίδι των bloggers του τύπου -ας γνωριστούμε καλύτερα- όπου ο κάθε blogger γράφει 5 πράγματα για τον εαυτό του που δεν γνωρίζουν οι άλλοι και μετά δίνει πάσα σε άλλους 5 δημιουργώντας έτσι μια αλυσίδα...
Το βρήκα άκρως ψωνίστικο και εγωιστικό γι’ αυτό και θα παίξω και γω!
Ευχαριστώ τη nikolia που μου έδωσε τη χαρά να παλινδρομήσω και επειδή προ αμνημονεύτων χρόνων, ως πιτσιρικάς, δεν χάλαγα ποτέ τα παιχνίδια, έχουμε και λέμε…

1. Λένε πως είμαι «καλό παιδί» αλλά όσοι το χουν πει έχουν δει μόνο φωτογραφία μου.
2. Μ’ αρέσει η κόκα κόλα μάλλον γιατί η πρώτη της λέξη είναι εκστασιακή…
3. Μιλάω πολύ έως καθόλου. Μην τύχει και σε γνωρίσω. Την έβαψες!
4. Έχω γράψει ένα θεατρικό μονόπρακτο το οποίο αποκήρυξα όταν απαρνήθηκα τη χωριάτικη καταγωγή μου γιατί ήταν γραμμένο στην κυπριακή διάλεκτο :)
5. Μου απομένουν 14 από τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου αναλογούν αφού το ένα λεπτό το σπατάλησα χορεύοντας σε τηλεοπτική εκπομπή…

Και επειδή είμαι μια διχασμένη προσωπικότητα που βαδίζει ανάμεσα στο σοβαρό και στο χαλαρό είπα να χρησιμοποιήσω και το έτερον μου πρόσωπο και να γράψω και 5 αλήθειες…

1. Τα δάκτυλα των χεριών μου αρκούν για να μετρήσω τους φίλους μου.
2. Έχει χαραχτεί στο μυαλό μου μια σχέση που μπορεί να κράτησε λίγο αλλά ήταν ουσιαστική. Ας όψεται Αυτός που καθορίζει τα πάντα για μας.
3. Αγαπώ τόσο πολύ τους φίλους μου όσο αγαπάω και τη μοναξιά μου, τον εγκλεισμό μου γιατί και τα δύο τα χω ανάγκη.
4. Απεχθάνομαι το ψέμα από τότε που ένα δικό μου πλήγωσε τους δικούς μου ανθρώπους.
5. Δύστροπος σαν χαρακτήρας και αρκετά ισχυρογνώμων γεγονός που το πλήρωσα αρκετές φορές!

Έτσι τώρα σαν καλό παιδάκι θα παραδώσω τη σκυτάλη σε άλλους 5…

suffocation1 (γιατί η ζωή του είναι γεμάτη από πεντάδες!)
enteka (γιατί αφού είναι έντεκα θα γράψει δύο πεντάδες συν ένα!)
Radio Live FM (γιατί το χει ανάγκη να γράψει κάτι προσωπικό ειδικά αυτή την περίοδο)
en-topos (γιατί έχω περιέργεια να μάθω ποιος είναι...)
prosopoplastiki (έτσι γιατί μπορεί να μην έχει posts αλλά να μάθει να βάζει)

Ήθελα να προσκαλέσω και τις Δήμητρα Ματσούκα, Τζένιφερ Λόπεζ, Τζένιφερ Άνιστον για να βάλουν στην πεντάδα τους τις προσωπικές τους εμπειρίες μαζί μου αλλά τι να κάνω που πρέπει να διαλέξω μόνο 5!!

2007-02-20T00:15:00.000+02:00

Real life…

Αφήνεσαι πάλι να σε παρασύρει το κύμα και σε ξεβράζει πάλι στη στεριά. Νεκρό ή ζωντανό δεν έχει καμία σημασία. Η ουσία είναι να φύγεις. Χωρίς επιστροφή. Κι αν δεν τα καταφέρεις τουλάχιστον θα πεις πως προσπάθησες. Χωρίς να ψάξεις την Ιθάκη. Και γιατί να την ψάξεις; Και πως; Περπατώντας; Και που; Στην Εθνική Οδό; Είναι επικίνδυνα τα ταξίδια στις μέρες μας. Κι αν πάρεις συγκοινωνία; Πρέπει να βάλεις λέει προορισμό. Γιατί πρέπει να ξέρεις πάντα που πας; Κι αν δεν μου αρέσει εκεί που πάω;
Θα βρω τη δύναμη να φύγω. Θα βάψω σε χρώμα μελαγχολικό το είναι μου και ίσως κάποτε βρω το κουράγιο να το κάνω. Χωρίς αναστολές. Απλά θα περιμένω την ώρα που θα νιώσω έτοιμος. Και μετά θα φύγω. Κι άμα δεν έρθει εκείνη η ώρα; Κι αν δεν βρω τη δύναμη; Έστω! Θα βγω στο μπαλκόνι. Τι σκατά; Μια λέξη είναι. Μια λέξη με 5 γράμματα. Δεν μπορώ να τη φωνάξω; Φ-Ε-Υ-Γ-Ω!
Μετά απλά θα ξαναμπώ στο γκρίζο δωμάτιο κλείνοντας της κατάμουτρα την πόρτα. Θα κλείσω τις κουρτίνες και θα περιμένω την επόμενη μέρα γιατί εδώ ...είναι real life!

2007-02-11T02:58:00.000+02:00

Αυτό το κείμενο δεν έχει τίτλο! Δεν του χρειάζεται!

- Τρία ολόκληρα χρόνια σε περίμενα και συ ήρθες τώρα. Την πιο ακατάλληλη στιγμή. Τώρα που το χωριό έγινε χωριουδάκι. Τώρα που έκλεισα το παρελθόν σε χαρτοκιβώτια και σχοινί. Για να μπουν όλα μαζί στο χρονοντούλαπο. Μην τα ξεσκονίζεις. Δεν κάνει. Άστα να χουμε τη γλύκα της ανάμνησης.
- Δεν το άντεξα. Ήταν αυτό που μου έλειπε. Κι όμως δεν το άντεξα. Γιατί θα το ζήσω ξανά. Και ξανά. Και θα καταλήξει με μένα. Τίποτα όμως δεν ήταν το ίδιο. Γιατί το χω συνδέσει μαζί σου. Χωριό; Ποιο χωριό; Αυτή η μεγαλούπολη; Μα αυτοί κοιτούν ο ένας τον άλλον κάθε μέρα κι ούτε μια καλημέρα δεν ανταλλάζουν μεταξύ τους. Μάλλον επειδή είναι απ’ τον Θεό. Κι αυτοί είναι αλλόθρησκοι.
Φλυαρώ! Χωρίς όμως να ψάξω δικαιολογία. Δεν θα το κάνω. Απλά κάτι καινούριο αρχίζει για σένα. Θα ‘ρθει και για μένα. Το ξέρω. Ζήσε το πριν να σε προλάβουν οι άλλοι. Κι ας τους να λένε. Οι ουρανοί είναι για τους λίγους. Στο πρώτο σύννεφο περίμενε με φίλε…

2007-01-17T03:09:00.000+02:00

Με τα μάτια της ψυχής…

Η επίσκεψη μου στο Μουσείο Αφής στην Καλλιθέα έγινε για λόγους ρεπορταζιακούς. Είναι το μόνο μουσείο που μπορείς να αγγίζεις τα εκθέματά του! Φυσικά είναι όλα πιστά αντίγραφα και το μουσείο δημιουργήθηκε το 1984 από το Φάρο Τυφλών Ελλάδος για άτομα με προβλήματα όρασης, όπου έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική μας κληρονομιά. Μόνο που τελικά η επίσκεψη από τους βλέποντες φαίνεται πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που δεν «βαρέθηκα» σε μουσείο. Γιατί στα υπόλοιπα μουσεία έχεις απλά τη δυνατότητα να δεις τα εκθέματα ως επισκέπτης και να φύγεις. Σ’ αυτό το μουσείο η υπεύθυνη με έβαλε να φορέσω μια μάσκα. Η προσωρινή αυτή τύφλωση σε κάνει να νιώθεις περίεργα. Όταν όμως σ’ αφήνει να ψηλαφίσεις τα εκθέματα είναι σαν να κρατάς την ιστορία στα χέρια σου! Το συναίσθημα πως μπορείς να αγγίξεις, έστω και τα πιστά αντίγραφα, είναι μοναδικό! Και σίγουρα αυτό που συνειδητοποιείς είναι η λεπτομέρεια με την οποία έχουν φτιαχτεί τα αγάλματα. Τελικά, φαίνεται πως τίποτα δεν έχει φτιαχτεί μόνο για να φαίνεται! Περιττό βέβαια να πω για τους ανθρώπους του μουσείου, οι οποίοι είναι φιλόξενοι και πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν! Άνθρωποι – οι περισσότεροι εθελοντές - που πραγματικά αγαπάνε αυτό που κάνουν και το κάνουν με μπόλικη δόση από μεράκι και θέληση! Επισκεφτείτε το!!

Για περισσότερες πληροφορίες στο http://www.tactualmuseum.gr/

Το έργο της φωτογραφίας είναι φτιαγμένο από άτομα με πλήρη όραση από το Εργαστήριο Κεραμικής – Γλυπτικής του Φάρου Τυφλών Ελλάδος.

2007-01-14T00:38:00.000+02:00

Περιμένοντας τον Ονήσιλο...

Οι διακοπές των γιορτών με βρίσκουν πάντα στον τόπο καταγωγής μου. Τα Χριστούγεννα στην Κύπρο έχουν μια γλύκα που ποτέ δεν κατάλαβα αλλά είναι μοναδικά. Το νησί είναι καταπράσινο και ο χειμώνας βαρύς, όσο χρειάζεται για να σου θυμίζει την εποχή που βρίσκεσαι.
Κι όμως κάτι λείπει. Το κλίμα γενικότερα είναι μελαγχολικό και ο χρόνος παγώνει τις στιγμές. Ζούσα ξανά στο ίδιο σκηνικό βλέποντας τους πολιτικούς να εύχονται για πολλοστή φορά το νέο έτος «να φέρει μια δίκαιη και βιώσιμη λύση για το κυπριακό» Μια φράση που την ακούσαμε τόσες φορές που δεν μας κάνει καμία αίσθηση πια. Σταμάτησε πια το ενδιαφέρον για την Κύπρο από τότε που έπαψαν οι ίδιοι οι άνθρωποι να ασχολούνται μαζί του σοβαρά.
Τίποτα δεν θυμίζει την προηγούμενη δεκαετία τότε που οι μαθητές διαδήλωναν στους δρόμους και έκαναν πορείες για την ελευθερία της πατρίδας τους. Τότε που έφτανε μονάχα ο ήχος της μηχανής για να διαμαρτυρηθούν οι μοτοσικλετιστές στην πορεία προς το οδόφραγμα της Δερύνειας. Τότε που δεν νοιάζονταν για τα τυχερά παιχνίδια των καζίνο στα κατεχόμενα και την κυριακάτικη βόλτα για ψάρι στην κατεχόμενη Κερύνεια.
Το μόνο σίγουρο είναι πως έπεσαν σε λήθαργο και οι περισσότεροι αδιαφορούν πλέον για το αν θα γίνει κάτι σχετικά με το κυπριακό. Γιατί βολεύτηκαν στις πλάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περιμένουν από τους άλλους μια κίνηση καλής θέλησης αδιαφορώντας για το αν θα είναι υπέρ ή εναντίον τους. Απλά να γίνει κάτι. Βολεύτηκαν στις λίρες και στα ευρώ και τους απορρόφησαν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του αρχιτέκτονα για τις μεζονέτες και τα τεράστια γκαράζ που θα φιλοξενούν τα BMW και τις Mercedes τους.
Ζούνε σε μια ουτοπία που τους προσφέρει τα καλά και συμφέροντα και περιμένουν από τους άλλους να γίνει κάτι. Γιατί οι ίδιοι φοβούνται να προχωρήσουν μπροστά και αυτό νιώθουν στην ουσία μέσα τους. Ξέρουν τι θα πει πόλεμος, κακουχίες. Ξέρουν πως είναι να χάνεις τα πάντα σε μια μέρα κι ακόμη πληρώνουν τις συνέπειες και ζητούν την ηρεμία τους. Φοβούνται μην πέσουν στα ίδια λάθη και σκοντάψουν. Μην χάσουν αυτά που έκτισαν με κόπο και πρέπει να το κάνουν απ’ την αρχή. Μην ζήσουν τα παιδιά τους αυτό που έζησαν οι ίδιοι.
Ο χρόνος όμως κυλάει πάντα εναντίον του ανθρώπου. Κι όσο περνάει ο καιρός η κατάσταση θα δυσκολεύει. Χρειάζονται επειγόντως την αφύπνιση που θα τους φέρει ξανά στο προσκήνιο την θέληση για ελευθερία στην Κύπρο.. Δεν μπορώ να γνωρίζω από πού θα έρθει η αφύπνιση. Ίσως από τους ίδιους ξεπερνώντας το φόβο της επανάληψης λαθών. Ίσως πάλι πρέπει αυτή τη φορά να ακούσουν τις μέλισσες που στέλνει ο Ονήσιλος –από το υπέροχο ποίημα του κύπριου ποιητή Παντελή Μηχανικού- για ακόμη μια φορά. Προτού να είναι αργά…

Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσες του ο Ονήσιλος
να μας κεντρίσουν
να μας ξυπνήσουν
να μας φέρουν ένα μήνυμα

Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος
κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα
χωρίς τίποτα να νιώσουμε.

Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων
έφτασε στη Σαλαμίνα
φρύαξε ο Ονήσιλος.
Άλλο δεν άντεξε.
Άρπαξε το καύκαλό του
και το θρυμμάτισε απάνω στο κεφάλι μου.

Παντελή Μηχανικού, Ονήσιλος

2006-12-06T03:08:00.000+02:00

Στιγμές σε τέσσερις εποχές

Καθίσαμε ανέμελοι κι ανάψαμε τσιγάρο. Αρχίσαμε πάλι να σκαλίζουμε το παρελθόν και να ψάχνουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούσαν. Χωρίσαμε τη ζωή σε τέσσερις εποχές και βαλθήκαμε να νιώσουμε τις στιγμές της. Ανοίξαμε τα μπαούλα και ψάξαμε τις παλιές φωτογραφίες. Χαθήκαμε σε χρόνο παρελθοντικό κι αναπολήσαμε τις στιγμές μας. Μέχρι που ήρθε η άνοιξη. Κι αναγεννηθήκαμε!
Μετρούσαμε τις ώρες και αναπτύσσαμε φιλίες μεταξύ μας. Μετά γινόμασταν εχθροί. Μεθούσαμε με ρακόμελα στο ίδιο πάντα καφενείο κι ονειρευόμασταν. Ευχόμασταν να μας συμβούν όμορφες στιγμές. Να ξανάρθει το ίδιο καλοκαίρι όπως αυτό που νιώσαμε για πρώτη φορά τη γλύκα του έρωτα. Χωρίσαμε κι αναθεματίσαμε τα γαμημένα καλοκαίρια που σου προσφέρουν ψεύτικες ελπίδες. Και κλάψαμε. Παλέψαμε για τα ιδανικά και τις αξίες της ζωής και μείναμε με δανεικά στα σοκάκια της πόλης να ψάχνουμε το δίκιο μας.
Βιαστήκαμε να πάρουμε αποφάσεις για τη ζωή και μας πρόλαβε το φθινόπωρο. Προσαρμοστήκαμε στα «πρέπει» και στα «δήθεν» των άλλων και αλλοτριωθήκαμε. Αλλάξαμε τις προτεραιότητες μας και παρασυρθήκαμε απ’ τον άνεμο του φθινοπώρου και μας έπιασε η βροχή. Αδράξαμε την ευκαιρία και χορέψαμε σε ρυθμό νωχελικό το ίδιο ταγκό. Αφουγκραστήκαμε τον ήχο της βροχής και σβήσαμε τη ραθυμία μας με dry martini. Και ξανανιώσαμε.
Παγώσαμε το χρόνο και μας έπιασε ο χειμώνας. Κοιτάξαμε πίσω στις στιγμές και μας εμπόδισε ο νοτιάς. Φτιάξαμε μπάλες κι ανθρώπους από χιόνι να κρατήσουμε τις αναμνήσεις. Φορέσαμε ρούχα γιορτινά και ξεγελάσαμε τον εγωισμό μας. Φωνάξαμε τα «θέλω» και τα «μπορώ» μας σε μια στιγμή αδυναμίας που την έπνιξε ο κρύος αγέρας του χειμώνα. Ανάψαμε φωτιά να ζεσταθούμε και χάθηκαν οι αναμνήσεις. Είχε ήδη μπει η άνοιξη...

2006-11-22T23:04:00.000+02:00

Λόγια του πολέμου…

Δύο φωτογραφίες. Η πρώτη είναι από τη Λωρίδα της Γάζας όπου οι συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλιτών έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας τους. Η δεύτερη είναι απ’ την Αμμόχωστο, την πόλη φάντασμα, που βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα λόγω της διαπραγμάτευσης της επιστροφής της. Οι Τούρκοι είπαν την εισβολή «ειρηνευτική επιχείρηση». Οι Ισραηλίτες λένε πως με τα άρματα μάχης «προστατεύουν» τα σύνορα και τα δικαιώματά τους. Η δύναμη των όπλων τελικά σου επιτρέπει να λες ό,τι θέλεις…

2006-10-11T13:00:00.000+03:00

Εξομολόγηση

Τα περισσότερα posts, ελληνιστί δημοσιεύσεις, σ’ αυτό εδώ το blog προέρχονται κυρίως από συζητήσεις με τον περίγυρό μου ή και με διάφορους γνωστούς – άγνωστους αλλά και από πράγματα – καταστάσεις γενικότερα που βλέπω και μου είναι αδύνατο να μην τα σχολιάσω.
Το συγκεκριμένο post δεν προέρχεται από κάποια συζήτηση ούτε από κάτι που μου έκανε εντύπωση. Είναι η ανάγκη του γράφοντα να εξηγήσει γιατί δημιούργησε το blog αυτό, τους λόγους που γράφει και εν πάση περιπτώσει για ποιους γράφει. Ίσως να μην έχουν απασχολήσει κανένα όλα αυτά… ποτέ. Ίσως και να μην τους αφορούν. Αλλά προσωπικά έχω την ανάγκη να εξηγήσω κάποια πράγματα…
15 Μαΐου 2006 Είναι γύρω στις 21.00 βράδυ και κοιτάω τα email στον υπολογιστή. Από περιέργεια και μόνο κοιτάω και αυτό που έχω ως email σ΄ αυτό εδώ το blog. Ποτέ δεν πίστευα πως θα έπαιρνα email από κάποιον. Άλλωστε αυτοί που γνωρίζουν το ιστολόγιο είναι μετρημένοι στα δάκτυλά μου, αφού ο λόγος που δημιούργησα το ιστολόγιο είναι για να αποκτήσω κι εγώ κάποιο προσωπικό ημερολόγιο (ποτέ δεν ήμουν καλός σ’ αυτά) και να καταγράφω τις μύχιες σκέψεις μου.
Όσες φορές προσπάθησα να κρατήσω ημερολόγιο πάντα έψαχνα σε μπαούλα και κιτάπια όσα είχα γράψει γιατί πάντοτε τα έχανα! Η ιστορία με το blog είναι μια μοναδική ευκαιρία. Κι ας το διαβάζουν και 10 – 20 άνθρωποι. Έτσι κι αλλιώς αυτών η γνώμη με ενδιαφέρει. Αν γίνεις γνωστός και σε διαβάζουν περισσότεροι καλώς να έρθει. Αλλά σε μένα δεν πρόκειται να έρθει αφού για να γίνεις γνωστός blogger πρέπει να μπεις σε «κυκλώματα» ή να διαβάζεις κι άλλους για να σε διαβάζουν κι εγώ προτιμώ να διαβάζω μόνο αυτά που μου αρέσουν… Άλλωστε δεν είχα ποτέ τη φιλοδοξία να με διαβάζουν περισσότεροι από όσους με διαβάζουν σήμερα γιατί τότε θα περιμένουν συνέχεια καινούρια κείμενα από μένα κι εγώ προτιμώ να γράφω μόνο όποτε εγώ έχω κάτι να πω.
Για ποιους γράφω τότε; Κυρίως για μένα. Είναι τρόπος έκφρασης και τρόπος εξάσκησης στο γραπτό λόγο. Κι ακόμη γράφω γι αυτούς που τα γραπτά τους είναι τόσο καλά που τα δικά μου μοιάζουν σκουπίδια μπροστά τους αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν γνωστοί. Γι’ αυτούς που τα γραπτά τους (μαζί με τα δικά μου) τα έφαγε η σκόνη και το γαμημένο ντουλάπι της γιαγιάς που όσο κι αν σε τρομάζει η πόρτα που ανοίγοντας την τρίζει, περισσότερο τρομάζεις απ’ τη σκόνη που μαζεύτηκε στα γραπτά σου. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σε τρώει με αργές κινήσεις η σκόνη. Η καταραμένη σκόνη. Που σου γίνεται καρκίνωμα γιατί όσο πιο πολύ τη διώχνεις, τόση πιο πολύ μαζεύεται.
Γράφω γι’ αυτούς που δεν κατάφεραν να εκδώσουν, να δημοσιεύσουν όχι γιατί δεν είχαν το ταλέντο αλλά γιατί απλά δεν έτυχε να τους συμβεί. Γι’ αυτούς που έψαχναν ιδανικά αλλά έμειναν με δανεικά γραπτά φτασμένων συγγραφέων. Ε ναι λοιπόν! Γράφω για όσους δεν διαβάστηκαν! Όχι, δεν τους ξέρω. Ούτε αυτοί με ξέρουν, ούτε καν με διαβάζουν. Απλώς τα γράφω γιατί ξέρω πως υπάρχουν καλύτεροι από μένα που πρέπει να τους διαβάσουν…
Γιατί εν τέλει σημασία δεν έχει αν τα γραπτά μένουν (scripta manent) αλλά ποιος τα διαβάζει…

Όσο για το περιεχόμενο του email που πραγματικά μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω κάποια πράγματα, σε ένα από τα επόμενα posts…

2006-10-02T07:02:00.000+03:00

Το "λαϊκό" γιαούρτι...

Ένα απρόσμενο γεγονός «σημάδεψε» την εκδήλωση για τα αποκαλυπτήρια προτομής του λαϊκού βάρδου Στέλιου Καζαντζίδη στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Συνταξιούχος πλησίασε τον παριστάμενο νομάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη και, έπειτα από ένα σύντομο διάλογο μαζί του, έβγαλε από τη σακούλα που κρατούσε ένα κεσεδάκι με γιαούρτι και το πέταξε στο πρόσωπο τού κ. Ψωμιάδη. " «Eθνος»

Την πράξη καταδίκασε όλη η πολιτική ηγεσία και σίγουρα μια τέτοια επίθεση είναι μια πράξη που δεν αρμόζει σε μια δημοκρατική χώρα…

Παρ’ όλα αυτά, ο Ψωμιάδης πληρώνει το τίμημα της δημοσιότητας. Ο Σεπτέμβρης που μας άφησε δικαιωματικά του ανήκει: Ο φίλος του ο Πανάγος, η μαγκιά που επέδειξε, το σκάνδαλο με την Επιτροπή Ανταγωνισμού και τη ΜΕΒΓΑΛ τον έκαναν πρόσωπο του μήνα. Κατηγόρησε τη δημοσιογραφική αλητεία της Αθήνας και μετά πέρασε απ’ όλα τα τηλεοπτικά παράθυρα και έδωσε τις δικές του εξηγήσεις σε ένα one man show…
Λανσάρει πάντα το στυλ του λαϊκού παιδιού α λα Νίκος Ξανθόπουλος, του μάγκα, του άντρα του πολύ βαρύ μην του μιλάτε το πρωί αλλά μόνο στα δελτία των 8… Δικαίωμά του. Κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, πάντα προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις με τα όποια μέσα διαθέτει και κατ’ επέκταση τις ψήφους ελέω εκλογών. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ξέρει πολύ καλά το παιχνίδι των Μέσων. Ξέρει πως ο λαϊκισμός ακόμη κι αν είναι «έμφυτος», όπως λέει ο ίδιος, «πουλάει». Ξέρει πώς να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του για να πει αυτά που ο ίδιος θέλει να πει.
Άλλωστε γι αυτό και επέδειξε μεγαλοψυχία και συγχώρεσε τον συνταξιούχο. Γιατί ένα γιαούρτωμα προσφέρει πάντα ένα «κύρος» στη δημοτικότητα κάποιου πολιτικού. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις γιαουρτώματος σε πολιτικούς είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό πολλές φορές αποδείχτηκε πως ήταν ακόμη μια προσπάθεια για να αποκτήσουν τα πέντε λεπτά δημοσιότητας. Ακόμη κι αν ήταν πολιτική διαμαρτυρία σίγουρα φέρνει τη λύπηση προς το πρόσωπό του από το κοινό, κατά τους επικοινωνιολόγους, γεγονός που στην περίπτωση του Ψωμιάδη συνάδει με το λαϊκό του στυλ… Έστω κι αν δεν μάθαμε αν το γιαούρτι ήταν της ΜΕΒΓΑΛ!

2006-09-19T01:43:00.000+03:00

Η κατάλληλη στιγμή…

Πλησίαζε ήδη 02.30, ξημερώματα και κανείς δεν ήθελε να φύγει. Ούτε καν ο Γιώργος που ξύπναγε νωρίς για τη δουλειά. Είχαμε χάσει ήδη το μέτρημα απ’ τους καφέδες κι απ’ τα ποτά, ενώ ο Γιάννης κι ο Χρίστος μετρούσαν πάνω από δέκα τσιγάρα.
Η συζήτηση άναψε αυτή τη φορά για τα καλά. Συζητούσαμε πάντα περί ανέμων και υδάτων αλλά αυτή τη φορά είχαμε βρει θέμα συζήτησης. ¨Η μάλλον ξέραμε αλλά δεν μπορούσαμε να παραδεχθούμε το θέμα συζήτησης: Τις κακές μας συνήθειες που έχουμε πάντα το θράσος να τις καυχιόμαστε και να γελάμε με «τα κατορθώματά» μας.
Πρώτα ξεκίνησε ο Τάσος που μας εξηγούσε πόσο εύκολο ήταν τελικά να «βολέψουν» τη συμπεθέρα ως καθηγήτρια στο δημόσιο. Μετά ο Γιώργος θυμήθηκε πόσο καλά πέρασε στο στρατό εξαιτίας του θείου συνταγματάρχη. Όλοι είχαν κάτι να πουν. Μια ιστορία, ένα βόλεμα… Άλλωστε όπως ειπώθηκε επανειλημμένα «έλα μωρέ στην Ελλάδα ζούμε»
Άκουγα με προσοχή χωρίς να πω το παραμικρό. Ένιωσα αμήχανα γιατί ήθελα να σηκωθώ να φύγω. Δεν ξέρω γιατί, ίσως να ‘χα και γω μια τέτοια ιστορία να πω και δεν ήθελα να καυχηθώ για το ατόπημά μου, ή ίσως δεν ξέρω αν θα μου τύγχανε «ο θείος στο δημόσιο» να ήμουν το «προεπιλεγμένο από τη μοίρα πρόσωπο» όπως λέει κοροϊδευτικά ο Χρίστος. Πάντως, προτίμησα ν’ ασχοληθώ με το κινητό μου παρά να μιλήσω.
Η συζήτηση σκέφτηκα, ήταν μια κλασσική περίπτωση ανθρώπων που το θράσος τους δεν έχει όρια. Ωραιοποιούν τα ελαττώματά τους και δεν τους φτάνει μόνο αυτό, θέλουν να τα μοιραστούν και με άλλους. Δεν ξέρω (ή μάλλον δεν θέλω να ξέρω) αν τη συνήθεια αυτή την κάνουν λίγοι οι πολλοί, αλλά πάντως πρόκειται για ανθρώπους με έλλειψη παιδείας και σωστής συν-ανα(σ)τροφής.
Δεν μπορώ να ξέρω αν και η οικογένεια παίζει το ρόλο της σ’ αυτό, σίγουρα οι γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Δεν μπαίνω σε χωράφια ψυχολογίας, μου είναι και άγνωστα, ωστόσο οι άνθρωποι με τους οποίους ο καθένας συναναστρέφεται παίζει το ρόλο του και δημιουργεί αυτό το πλέγμα της συμπεριφοράς.
Κι αν όλα αυτά ακούγονται τετριμμένα, σημαίνει πως δεν έχουμε μάθει απ’ τα λάθη μας, δεν βρήκαμε ακόμη τον τρόπο που μπορεί να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Γιατί αν το παράδειγμα με τη συμπεθέρα που βολεύτηκε στο δημόσιο δεν αποδεικνύει τα παραπάνω, τότε μάλλον πρέπει να ξανακλειστώ στο καβούκι μου.
Στο επανειδείν…

2006-06-21T19:15:00.000+03:00

Εγ – κατάληψη!

Αναβρασμός επικρατεί σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας με τις καταλήψεις να φτάνουν τις 411 σχολές σε σύνολο 440. Το γεγονός προβλημάτισε έντονα την κυβέρνηση (ελέω δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών που βρίσκονται στο προσκήνιο) και κυρίως το Υπουργείο Παιδείας που αναδίπλωσε το αρχικό του νομοσχέδιο και έθεσε στη δημοσιότητα ένα προσχέδιο νόμου με σημαντικές αλλαγές.
Το θέμα των πανεπιστημίων βράζει εδώ και μήνες και οι καθηγητές πρώτοι έσυραν το χορό με τις απεργίες τους. Μετά τους ακολούθησαν οι φοιτητές που, μια - μια οι σχολές μέσα από μαζικές συγκεντρώσεις, αποφάσιζαν να προχωρήσουν σε κατάληψη. Τότε ήταν η αρχή και η κατάληψη φαινόταν πως θα είχε την ουσιαστική αντίδραση απέναντι στην κυβέρνηση που θέλει να περάσει με το έτσι θέλω την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Από τότε έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας και οι φοιτητές συνεχίζουν «τον αγώνα» κατά της ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων. Βγήκαν εκπρόσωποί τους στα Μέσα Ενημέρωσης και κατηγορούσαν ευθέως τους πάντες και τα πάντα. Συνέχισαν με πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ έτσι για να χουν και τα Μέσα «ψωμί» για το κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 20.00. Κατηγόρησαν την αστυνομία και αποφάσισαν να συνεχίσουν απτόητοι τον αγώνα.
Έστω κι αν οι αστυνομικοί συμπεριφέρθηκαν με το χειρότερο τρόπο, όπως οι φοιτητές υποστηρίζουν, οι υπόλοιποι θα συνεχίζουν να τους κατηγορούν για τα τζάμια που κάποιοι έσπασαν. Οι φοιτητές πιάστηκαν στην παγίδα που τους έστησαν: Σήκωσαν μπαϊράκι και κατηγόρησαν τους αστυνομικούς για τα επεισόδια. Τα ΜΑΤ πέτυχαν με λίγα λόγια το σκοπό τους. Έστω κι αν έφταιξαν, σίγουρα περίμεναν τους φοιτητές να αντιδράσουν για να μπορεί να γίνεται αντίλογος. Αλλά μάλλον εκείνη τη μέρα οι φοιτητές θα έλειπαν από τα αμφιθέατρα που ίσως να τους δίδασκαν το μάθημα πως, έστω κι αν δεν είσαι εσύ ο φταίχτης εγκαταλείπεις τη σκηνή γιατί αλλιώς θεωρείσαι συνυπεύθυνος.
Παρά τη συμπλοκή με τους αστυνομικούς συνεχίζουν τις καταλήψεις τους. Μόνο που βδομάδα με τη βδομάδα οι γενικές συνελεύσεις συγκεντρώνουν όλο και πιο λίγα άτομα. Τα πάλαι ποτέ γεμάτα από κόσμο αμφιθέατρα δεν συγκεντρώνουν το φοιτητόκοσμο, που πήρε την απόφαση πως είτε βρίσκονται στον παλμό των συγκεντρώσεων είτε την αράζουν σε κάποια παραλία, οι καταλήψεις θα συνεχιστούν. Δεν είναι και τόσο εύκολο μετά από 10 μπάνια στην παραλία να κάτσεις να διαβάσεις για τον Αριστοφάνη, τη μακροοικονομία, το δίκαιο των μέσων. Κι όμως είναι η πραγματικότητα. Όσο κι αν δεν θέλουν να την παραδεχτούν δεν έχουν τη διάθεση να μπουν ξανά σε ρυθμό εξεταστικής. Τους βόλεψε προσωρινά η απόφαση, για να μπορέσουν να κάνουν πρόωρα διακοπές. Κι από την άλλη, πολλοί φοιτητές δεν άντεξαν την άρνηση σε όλα που επιδιώκουν οι καταληψίες.
Η κατάληψη πλέον έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Μείνανε "τρεις κι ο κούκος" να κάνουν κατάληψη με μόνο τους αίτημα την άρνηση. Χωρίς να ξέρουν τι θέλουν. Άγνωστες φάτσες που ξεσηκώθηκαν για τα 5 λεπτά επανάστασης βαδίζοντας σε άγνωστο τοπίο. Η άρνηση σε όλα είναι η αποδοχή ενός γεγονότος χωρίς πολλά περιθώρια συζήτησης. Κι όμως στο τέλος έτσι θα γίνει. Γιατί αρνούνται τα πάντα, έστω και το νέο προσχέδιο νόμο της υπουργού. Στο τέλος θα το περάσει θέλουν δεν θέλουν γιατί δεν θα χουν επιχειρήματα, παρά μόνο την άρνηση.. ΟΧΙ σε όλα. Γιατί εκτός του ότι διακυβεύονται τα συμφέροντα με τους επιχειρηματίες που επιθυμούν διακαώς την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση στη μέση, την οποία ακολουθούμε σαν «πρόβατα», που έτσι κι αλλιώς θα μας επιβάλει με το χειρότερο τρόπο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και τότε θα ψάχνουν και θα κοιτιόνται μεταξύ τους πότε μετατράπηκε το Πάντειο σε ΑΚΤΩΡ ΠΑΝΤΕΙΟ Α.Ε και πότε η ΑΣΟΕΕ σε SKODA ΑΣΟΕΕ (τυχαία η επιλογή των εταιρειών!)
Ίσως θα πρέπει να σκεφτούν με περισσότερη σύνεση τι ακριβώς θέλουν από το υπουργείο προτού να ναι αργά. Μια συμβιβαστική λύση που θα μπορεί να εξασφαλίζει στους φοιτητές το δικαίωμα της επιλογής ανάμεσα στη δωρεάν και στην επί πληρωμή πτυχίου παιδεία. Μια καλύτερη επιχειρηματολογία από την αναμασημένη καραμέλα πως δεν τους εξασφαλίζει το μέλλον. Φυσικά και δεν το εξασφαλίζει, άμα ήταν να τους δώσουν και τη δουλειά στο χέρι τότε τι τις ήθελαν τις σπουδές; Αυτός είναι εξάλλου και ο σκοπός του πανεπιστημίου: να σου δώσει τα εφόδια για το αντικείμενο των σπουδών σου και όχι να σου βρει δουλειά.
Είναι βέβαιο πως με την παρούσα κατάσταση, τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Θα πρέπει να γίνουν πιο βιώσιμα έτσι ώστε να παρέχει στους φοιτητές καλύτερες συνθήκες. Εργαστήρια, σίτιση, διαμονή. Βασικές ελλείψεις που κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Αυτονόητα που έγιναν δυσνόητα απέναντι στη γραφειοκρατία και στην αδιαφορία του κράτους. Γεγονότα που δικαιώνουν εν μέρει τους φοιτητές για τους αγώνες και τις καταλήψεις τους.
Μπορεί η κατάληψη να πέρασε στο επίπεδο του βολέματος μιας κατάστασης, ωστόσο η κυβέρνηση οφείλει πρώτα να δει την κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια και μετά να προχωρήσει στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Να τα δει σαν προβλήματα και όχι σαν οικονομικό αγκάθι που θέλει να ξεφορτωθεί επειγόντως. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να βρουν μια μέση οδό με τους φοιτητές για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

2006-06-21T19:11:00.000+03:00

Αλλαγές στο blog…

Μετά από σχεδόν 4μηνη παρουσία στη μπλογκόσφαιρα με το πολύ καλό συνάδελφο και φίλο Νίκο Τοπαλίδη ίσως να μην καταφέραμε να πούμε πολλά. Κερδίσαμε όμως ένα στοίχημα με τον εαυτό μας. Γράψαμε αυτά που θέλαμε. Ο Νίκος Τοπαλίδης για δικούς του λόγους που δεν θέλει να εξηγήσει εγκαταλείπει το anafandon. Του εύχομαι καλή επιτυχία σε ότι κάνει και να ναι πάντα καλά.
Από σήμερα το anafandon γίνεται ατομικό και υπόσχομαι συχνότερη ενημέρωση. Μια μικρή αλλαγή και στο template έτσι για ανανέωση...
Καλό νέο ξεκίνημα λοιπόν!!!

Μike S.

2006-05-07T20:54:00.000+03:00

Θα σε περιμένουμε στις 6…

Η Σοφία δεν φανταζόταν ποτέ πως θα της συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ήταν πάντα προσεκτική. Παρόλο που στον έρωτα τα έδινε όλα. Τώρα όμως; Ήρθε η ολοκλήρωση κι έδεσε. Σαν το γλυκό του κουταλιού. Με μια ψυχούλα να σπαρταράει μέσα της. Ο κύριος Κώστας της είπε να κάνει υπομονή. Κι εμείς κάτσαμε 4 μερόνυχτα μαζί της να της αλλάξουμε γνώμη.
Εκείνη όμως δεν ήθελε να περιμένει. Σκούπισε τα δάκρυά της, πήρε μια βαθιά ανάσα, ούτε που θυμόταν αν είχε σβήσει το θερμοσίφωνα κι άρχισε να τρέχει. Έξι ορόφους κατέβηκε με τα πόδια. Για το ασανσέρ ούτε λόγος. Μπορεί η «τύχη» όπως έλεγε να το ‘φερνε από μόνη της να σκοντάψει. 72 σκαλιά πότε ένα-ένα και πότε δυο-δυο τα κατέβηκε και δεν σκόνταψε. Κι ας είχε φορέσει τα ψηλά τακούνια που δεν την βόλευαν.
Δεν ήθελε να το κάνει από μόνη της. Ήθελε την τύχη να γίνει έρμαιο των πράξεών της. Ήθελε να αποποιηθεί των ευθυνών της. Και πώς να μην το θέλει; Ήταν μόλις 19 χρονών. Οι γονείς της σκοτώθηκαν σε τροχαίο θα ‘ταν δεν θα ‘ταν 6 χρονών. Μεγάλωσε στην αγκαλιά των παππούδων της. Αν μάθαινε κάτι τέτοιο η γιαγιά της θα πέθαινε. Θα πρόδιδε την εμπιστοσύνη που της είχαν δείξει.
Κι ο κόσμος; Τι θα έλεγε ο κόσμος; Θα έβλεπαν τη Σοφούλα και θα άλλαζαν δρόμο. Πουτάνα θα την ανέβαζαν, πόρνη θα την κατέβαζαν στα στόματά τους. Θα της είχαν βγάλει και παρατσούκλι: «Σοφ-πορν» Ποια; Η Σοφούλα! Που ήταν πάντα το καλό παιδί. Που έκανε περήφανο όλο το χωριό με τα 19 και τα 20 που έπαιρνε στο σχολείο. Αυτή που όταν πέρασε στο πανεπιστήμιο έστησαν τρικούβερτο γλέντι στην αυλή του κυρ Αντρέα με κλαρίνα και βιολιά.
Τώρα πια είχαν όλα τελειώσει. Αυτή, 2 μηνών έγκυος κι ο Βασίλης, αυτός ο αλήτης που σηκώθηκε κι έφυγε ένα πρωί χωρίς να πει τίποτα σε κανένα, καλοπερνάει με τα λεφτά του πατέρα του στη Γερμανία. Ναι, θα το ‘κανε, ήταν η μόνη λύση, Το ‘χε αποφασίσει. Δεν ήθελε να ακούσει κανένα. Ούτε το Γιώργο, το Κώστα, τη Μαρία! Ούτε καν τη Δώρα που ήταν η καλύτερή της φίλη, που μεγάλωσαν μαζί στην ίδια γειτονιά! Ήταν η μόνη λύση…
3 χρόνια μετά κι ακόμα την ψάχνουμε ανάμεσά μας. Ξέρουμε πως κάποια μέρα θα ξαναγυρίσει. Θα ’ρθει πάλι κοντά μας! Θα ξανακτυπήσει το κουδούνι κι η τρελλοκερκυραία θα μας φέρει κουμκουάτ να πιούμε στα καλύτερα που έρχονται. Να γελάσουμε με τα αστεία της και να μείνουμε μέχρι τις 5-6 το πρωί να δούμε παρέα τον ήλιο που ανατέλλει… μια συνήθεια που τόσο της άρεσε...
Καλό ταξίδι Σοφία
Κοίταξε να βάλεις το κόκκινο μπουφάν που ναι χοντρό μην κρυώσεις! και να θυμάσαι πως θα σε περιμένουμε στις 6 στο «Δια ταύτα» για καφέ…
from Mike S.

2006-03-28T05:23:00.000+03:00

Aν(ν)άθεμά τα πάντα (everything)!

Ντεζαβού χωρίς Παπαρίζου! Κάπως έτσι μοιάζουν όλα τα τηλεοπτικά παράθυρα και οι στήλες των εφημερίδων που ασχολούνται με τη Eurovision. Μόνο που αυτή τη φορά το θέμα εμπλουτίστηκε με πιο πολλή σάλτσα κριτικής, λόγω του ότι αφενός ο 51ος διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision διοργανώνεται στην Ελλάδα, που αυτό σε ευρώ κοστίζει 12 εκατομμύρια ευρώ σε έξοδα και 13 εκατομμύρια ευρώ σε έσοδα, σύμφωνα πάντα με τους προϋπολογισμούς της ΕΡΤ και αφετέρου, μια ελληνίδα «σταρ» μας έκανε τη χάρη να μας εκπροσωπήσει και πρέπει να της χρωστάμε και χάρη.
Είναι η Γιουροβίζιον ένα πανηγυράκι; Κάνει καλά η Ελλάδα που διοργανώνει ένα τέτοιο διαγωνισμό; Χαλάει το prestige (μην ξεχνάμε και τα ελληνικά μας!) της Ελλάδας διοργανώνοντας ένα πανηγυράκι; Ζούμε Αννα για να σ’ ακούμε; Τόσα καυτά ερωτήματα πως να τα απαντήσει ένας λαός; Πως να βγει από αυτά τα διλήμματα που ταλανίζουν την καθημερινότητα του ελληνα φορολογούμενου πολιτη; (ούτε ο Χίος δεν τα λέει με τέτοιο πάθος!) Μόνο μια λύση υπάρχει τελικά για να βγει ο ελλην από αυτά τα προβλήματα! Να κλείσει την τηλεόραση!
Είναι αλήθεια πως ο διαγωνισμός ποτέ δεν ήταν ένα πολιτιστικό γεγονός. Ηταν πάντα ένας αχταρμάς τραγουδιών από διάφορες χώρες που ζητούσαν μια βραδιά να συναντηθούν μεταξύ τους για να ενώσουν, όχι την κουλτούρα τους, αλλά τη διάθεσή τους να ξεδώσουν από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Αν και ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, αφέθηκε στην εποχή των φαστ φουντ και του αναλώσιμου τραγουδιού και κατέληξε σε ένα τηλεοπτικό show της μιας βραδιάς. Ο διαγωνισμός έχει όλα τα στοιχεία που περιέχει ένα τηλεοπτικό προϊόν, που μπορεί να τον καταστήσει δημοφιλή: εντυπωσιακά σκηνικά, τραγούδι συνοδευόμενο από τα απαραίτητα χορευτικά με έξυπνα τρικ, κόσμος που χειροκροτεί και επευφημεί τους τραγουδιστές.
Αλλά, παρ’ όλα αυτά, είναι αλήθεια πως ποτέ καμμιά χώρα δεν είδε το διαγωνισμό σαν πολιτιστικό γεγονός, αλλά σαν ένα τρόπο προβολής και διαφήμισης της χώρας τους. Πρόσφατο παράδειγμα η Τουρκία, η οποία εκμεταλλεύτηκε δεόντως το διαγωνισμό για να προβάλει τα αξιοθέατά της. Επίσπευσε ακόμα και τον Υπουργό Τουρισμού που ακολουθούσε την τότε εκπρόσωπο της Σερτάμπ, για να δείξει πόσο φιλόξενη είναι η Τουρκία και πως αξίζει να την επισκεπτούμε.
Στην Ελλάδα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Κατηγορούμε ένα διαγωνισμό που αν μη τι άλλο θα μας ωφελήσει από τουριστικής πλευράς. Εξάλλου ότι προβάλλει την Ελλάδα θα πρέπει να μας χαροποιεί παρά να το απωθούμε. Γκρινιάζουμε για ακόμη μια φορά συγχέοντας τη Γιουροβίζιον με τον πολιτισμό και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Όπως ο, κατά τα άλλα πολύ καλός αρθρογράφος, Ι. Κ. Πρετεντέρης στο Βήμα της Κυριακής (25-26/03/2006), που κάνει λόγο για «αντιφατική και μπερδεμένη κοινωνία της απόλυτης απολαβής και της ελάχιστης προσπάθειας που πορεύεται υπεροπτική και ανασφαλής, ψοφοδεής και υπερφίαλη, βολεμένη και ατίθαση, πεπεισμένη ότι όλοι της χρωστούν αλλά αυτή δεν χρωστάει τίποτε και σε κανένα».
Δεν είναι όμως αυτή η πραγματικότητα της Ελλάδας, όσο κι αν θέλουν να την παρουσιάζουν μερικοί καλοθελητές. Ο Ελληνας ξέρει πως να συμπεριφερθεί σε ανάλογες περιπτώσεις, έχει καταλάβει προ πολλού τι εστί Γιουροβίζιον και πως δεν έχει καμμία σχέση με πολιτισμό και έχει μάθει πως η οποιαδήποτε σύγχυση πολιτισμού και εμπορευματοποίησης είναι που οδηγεί στη λάθος άποψη. Μπορεί να έπεσε απλά στο λήθαργο και να άφησε να τον παρασύρουν οι απόψεις των διάφορων καλοθελητών που έχουν τον τρόπο να τον κάνουν να αμφισβητεί το καθετί, ωστόσο σίγουρα οι αιφνίδιες αφυπνίσεις που κατά καιρούς υπεισέρχεται, αποδεικνύουν πως έχει το γνώθις αυτόν για τα διάφορα γεγονότα.
Εξάλλου, ίσως αυτές οι αντίθετες απόψεις και όλη αυτή η γκρίνια, από περιέργεια και μόνο, να τον κάνουν να τα παρακολουθεί γιατί δεν τον άφησαν να εκφράσει τη δική του άποψη. Λέτε τελικά η Βίσση νάναι προφήτης με τα λόγια του τραγουδιού; I’m still in love, with everything I hate…???
from Mike S.

2006-03-13T23:03:00.000+02:00

Υποκρισία

Ο θάνατος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς άφησε αδιάφορους τους Σέρβους. Ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε εγκληματίας πολέμου και σύρθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με τις κατηγορίες της γενοκτονίας και των εγκλημάτων κατά τις ανθρωπότητας, έφυγε χωρίς να ακούσει τις κατηγορίες, χωρίς να ολοκληρωθεί το δικαστήριο που κατέληξε σε φιάσκο.
Τον άνθρωπο Σλόμπονταν έκριναν οι δικαστές, οι ισχυροί που θέλησαν να ορίσουν τον κόσμο με τα δικά τους κριτήρια. Είναι αυτοί, που έφτιαξαν ένα δικαστήριο να κρίνει τον άνθρωπο ως έκφραση του απόλυτου κακού χωρίς να του αναγνωριστούν πολιτικές αιτιολογήσεις. Κι αυτό, έγινε από αυτούς που δεν αντιμετώπισαν ούτε θα αντιμετωπίσουν ποτέ καμμία κατηγορία για σωρεία εγκλημάτων σε κανένα διεθνές δικαστήριο για τις πράξεις και τις αδικίες τους.
Γι αυτό και η δίκη δεν θα τελειώσει ποτέ. Γιατί ποτέ δεν καταδικάζει κανείς αυτόν που καταδικάστηκε με τα δικά τους «νόμιμα» μέσα. Γιατί το τέλος ενός δικαστηρίου που θα είχε την καταδίκη του Μιλόσεβιτς, θα ήταν η αρχή μιας καταδίκης πολλών από αυτών των δήθεν που υπέπεσαν σε παρόμοια εγκλήματα.
Γιατί ο κόσμος το ‘χε τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι, κατά την λαϊκή ρήση, πως η δίκη θα κρατούσε όσο χρειαστεί μέχρι ο ίδιος ή να ακολουθήσει την παράδοση της οικογενείας που τους θέλει αυτόχειρες (οι γονείς του αυτοκτόνησαν), ή να πεθάνει από φυσικό θάνατο. Μόνο που με αυτό τον τρόπο αποδεικνύεται η αδυναμία ενός δικαστηρίου που θέλει να λέγεται διεθνές.
Τον πολιτικό Μιλόσεβιτς αφήνουμε όλοι να τον κρίνει η Ιστορία. Θα αφήσουμε όμως να κρίνει η Ιστορία και αυτούς που υπέπεσαν στην παγίδα που οι ίδιοι έφτιαξαν: έκριναν έναν άνθρωπο χωρίς να κρίνουν τους ίδιους τους τους εαυτούς. Μόνο που δυστυχώς η υποκρισία δεν μπορεί να γίνει θεμιτό μέσο σε κανένα δικαστήριο.
from Mike S.

2006-03-06T01:15:00.000+02:00

Ασφυξία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σήμερα δεν σκέφτηκα να σου γράψω κάτι γιατί δεν άφησα τις σκέψεις να παιδεύσουν το μυαλό μου. Αφέθηκα στην καθημερινότητα και κλείστηκα στο σπίτι μπροστά σ’ ένα κουτί που κάποιοι το είπαν τηλεόραση. Αναζητώντας κάτι ενδιαφέρον, μέσα από την πιο αγαπημένη συνήθεια όλων των τηλεορασάκιδων, το ζάπινγκ, σταμάτησα σ’ ένα απ’ αυτά τα ριαλιτοπαίχνιδα τύπου τάλεντ σόου (λέγε με και ακαδημία).
Νέοι άνθρωποι που έκλεισαν τα όνειρά τους σ’ ένα σπίτι ψάχνοντας λίγη απ’ τη διασημότητα των λεγόμενων σταρ. Αναλώσιμα προϊόντα που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του κάθε χαλίφη σταρ, διεκδικώντας μια θέση δίπλα στα γαρύφαλλα και τα λαϊκά άσματα. Είναι αυτοί, που παζαρεύονται τα ονόματά τους να φιγουράρουν στο μέλλον δίπλα σ’ αυτά της Βίσση, της Βανδή, της Κοκκίνου, της Πέγκυ Ζήνα.
Και γιατί όχι; Αν αυτά είναι τα όνειρά τους γιατί να μην παλέψουν γι’ αυτά; Αλλωστε στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε ο κόσμος αρέσκεται στο να ακούει (μάλλον να βλέπει) καινούρια πρόσωπα. Κι αν υπάρχει πιο εύκολος δρόμος ας τον διαλέξουν. Ας μην ξεχνάμε πως ζούμε στην εποχή των φαστ φουντ Δικαίωμά τους. Οπως δικαίωμά τους και επιλογή τους είναι να εκτίθενται 24 (έστω 23) ώρες το 24ωρο μπροστά απ’ τις κάμερες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται συζήτηση για τα ριάλιτι και κατά πόσο επηρεάζεται η ζωή των συμμετεχόντων στην μετά ριάλιτι τους ζωή. Γιατί μάθαμε να ξεχωρίζουμε πλέον τους ανθρώπους σε Π.Ρ. και Μ.Ρ. εποχή όπου προ ριάλιτι ήταν άγνωστοι και μετά ριάλιτι έγιναν γνωστοί, αναζητώντας τον τρόπο που θα τους φέρει πάλι κοντά στα φώτα της δημοσιότητας.
Από το πρώτο ριάλιτι που μεταδόθηκε στην Ελλάδα πολλοί μίλησαν για τις συνέπειες της συμμετοχής ενός ανθρώπου σε ένα ριάλιτι. Ομως εδώ δεν θα αναφερθούμε στο θέμα αυτό. Άλλωστε αναλώθηκαν πολλοί τόνοι μελανιού στις εφημερίδες για το θέμα αυτό. Αυτό όμως που δεν έχει λεχθεί ποτέ είναι το πως μπορούν νέοι άνθρωποι να καταπιέζουν έτσι τα όνειρά τους; Πως με μια απόφαση, απ’ τη μια μέρα στην άλλη, κλείνονται σε μια «κατοικία» -τρόπος του λέγειν, γιατί η λέξη προέρχεται από το κατά και οίκος, που πάει να πει μεταξύ άλλων και οικογένεια- αφήνοντας πίσω αγαπημένα πρόσωπα και αυτό που οι άλλοι ονόμασαν ζωή;
Κι αν αυτή η άποψη ακούγεται πουριτανή γιατί δεν λέγεται ασφυξία η καταπίεση των ονείρων; Αλοίμονο λοιπόν σ’ αυτούς που άφησαν τέσσερις τοίχους να ορίζουν τα όνειρά τους. Αν αυτό είναι η πραγματοποίηση των ονείρων καλύτερα να ξανακλειστώ στο σπίτι μου. Αν μη τι άλλο έτσι συμβαδίζω με τους υπολοίπους...
from Mike S.

2006-02-28T15:34:00.000+02:00

30 δευτερόλεπτα!

Πριν 3 μέρες είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί μ’ ένα φίλο μου σχετικά με τη σημασία του χρόνου στη ζωή μας. Η συζήτηση περιορίστηκε γύρω από μια υποθετική ερώτηση σχετικά με το τι θα κάναμε αν ξέραμε πως ζούμε τα τελευταία 30 δευτερόλεπτα της ζωής μας. Ακούγεται κάπως μακάβριο αλλά ήταν η μόνη οδός να βγούμε από το λαβύρινθο της αδιαφορίας για το χρόνο.
Σαφώς αυτά που ζητούσαμε ξεπερνούσαν τις ώρες της ζωής μας και καταφέραμε παραδόξως (;) να περιοριστούμε στα υλικά αγαθά. Να ξαναδούμε ένα επεισόδιο μιας αγαπημένης μας σειράς που είδαμε στην TV, να στείλουμε τα τελευταία αντίο με SMS, να αράξουμε στην μπαμπού πολυθρόνα του σαλονιού και να σβήσουμε τις σκέψεις μας με δυό τσιγάρα κι ένα καφέ ή να πνίξουμε τα δευτερόλεπτα σε μια diet coke.
Όταν η συζήτηση τελείωσε χωρίς να οδηγηθεί σε κάποιο συμπέρασμα κλείστηκα στο υπνοδωμάτιο και περίμενα να με πάρει ο ύπνος. Σε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα είχε προλάβει να φυσήξει ένας δυνατός άνεμος, να παρασύρει τα μικρά σκουπίδια που κάποιοι ασυνείδητοι πέταξαν στο δρόμο και να αρχίσει να βρέχει!
Κάπως έτσι πήραμε την απάντησή μας: πως είτε 30 δευτερόλεπτα είτε χιλιάδες 30 δευτερόλεπτα μας έμεναν, μάθαμε να τα εκτιμάμε και να τα απολαμβάνουμε που μπορέσαμε και μεταμορφωθήκαμε και γίναμε αυτό που εμείς επιλέξαμε, που καταφέραμε και ζήσαμε το εγώ μας!
from Mike S.

2006-02-26T01:12:00.000+02:00

ΘΥΜΑΙΝΑ: ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Κάπου ανάμεσα στη Σάμο και την Ικαρία βρίσκεται ένα μικρό νησάκι με το όνομα Θύμαινα. Ίσως να μην έχετε ακούσει ποτέ γι’ αυτό ή το μόνο που μπορεί να σας θυμίζει το όνομά του είναι οι παραβιάσεις των τούρκικων αεροσκαφών που είχαν γίνει το Μάιο του 2002. Στους τουριστικούς οδηγούς που αναζητήσαμε αναφέρεται ως «ένας μικρός επίγειος παράδεισος». Για ένα τουρίστα ίσως αυτό να ισχύει, άλλωστε οι περαστικοί βλέπουν όλα τα τοπία που επισκέπτονται μαγικά εκτός από τον τόπο διαμονής τους, όμως για ένα «ξένο» που θα θέλει να κατοικήσει εκεί, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, η άποψη του για το νησί μπορεί να αλλάξει απ’ τη μια μέρα στην άλλη από τη στιγμή που θα μάθει το κρυμμένο μυστικό του νησιού. Ενα μυστικό από αυτά που μαθαίνεις θέλοντας και μη, αφού σε μια κλειστή κοινωνία όπως η Θύμαινα με μόλις 150 κατοίκους, ένα μυστικό που ξέρει ένας το ξέρουν όλοι κι όταν το ξέρουν όλοι τους αφορά άμεσα. Ετσι ο «μικρός επίγειος παράδεισος» μετατρέπεται σε κόλαση κι οι φυσικές ομορφιές συναντούν τις αφύσικες μορφές των κατοίκων που ξέρουν να κρύβουν καλά τα μυστικά τους.
Ξεχασμένη ανάμεσα στο Αιγαίο από θεούς και ανθρώπους, η Θύμαινα ζει σε ένα διαφορετικό κόσμο μακριά απ’ τους ρυθμούς των πόλεων της υπόλοιπης Ελλάδας και απομονωμένη από τα υπόλοιπα νησιά. Λέγεται πως πήρε το όνομά της από τα πολλά θυμάρια που φυτρώνουν στο νησί ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για παράφραση της λέξης θυμός απ’ την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει το νησί. Ανήκει στο νομό Σάμου και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση από το σύμπλεγμα των νησιών Φούρνοι - Θύμαινα - Αγιος Μηνάς. Για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να ναυλώσεις καράβι απ’ τους Φούρνους το οποίο θα σου στοιχίσει μέχρι και 40 έως 50 ευρώ, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για μια απόσταση που δεν ξεπερνά τα 20 λεπτά.
Στο νησί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα αφού για να το διασχίσεις πρέπει να ανέβεις τα περίπου 500 σκαλοπάτια που υπάρχουν. Στην μικρή πλατεία υπάρχει ένα καφενείο στο οποίο οι λιγοστοί θαμώνες μετρούν τα βάσανα και τους καημούς τους στα ντόρτια του ταβλιού και στις ντάμες της τράπουλας, ενώ το μοναδικό πλατάνι του νησιού (αιωνόβιο) χαρίζει σκιά στους περαστικούς που αναζητούν δροσιά. Τα μικρά σπιτάκια με την κλασσική αρχιτεκτονική του Αιγαίου βαμμένα με λευκά, ώχρες και γαλάζια κρύβουν κι από ένα μυστικό. Τον οικισμό συμπληρώνουν τα δύο παντοπωλεία στα οποία η λέξη αισχροκέρδια τείνει να γίνει συνώνυμά τους, αφού ακόμη και το πιο φτηνό προϊόν γίνεται ακριβό με τους δύο κατόχους, οι οποίοι τυγχαίνει να είναι αδέλφια, να συμφωνούν απόλυτα στις τιμές.
Ανάμεσα σ’ όλα αυτά υπάρχει και ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο με μια ξεχασμένη αίθουσα που θυμίζει περισσότερο κρυφό σχολειό. Χωρίς την απαραίτητη υλικοτεχνική υποστήριξη, με έξι μαθητές και 2 δασκάλες που προσπαθούν, με όρεξη για μάθηση οι μεν και τη μεταδοτικότητά τους οι δεν, να κάνουν τις άθλιες συνθήκες να μοιάζουν «τυπικές διαδικασίες», δείχνοντας για άλλη μια φορά πως την εκπαίδευση δεν τη φτιάχνουν τα σχολικά κτίρια, η διδαχθείσα ύλη και τα βιβλία αλλά το κέφι και το μεράκι των ανθρώπων που υπάρχουν σ’ αυτά. Κι εδώ είναι που η φύση (ή οι ίδιοι οι άνθρωποι;) κάνουν δυσκολότερο το έργο των μαθητών και δασκάλων, αφού σε μια απ’ αυτές τις μικρές ψυχές έμελλε η μοίρα να παίξει ένα περίεργο παιχνίδι, απ’ αυτά που οι πρόγονοί μας με τη σοφία και το πνεύμα που τους διακατείχε περιέγραψαν εύστοχα μέσα σε τέσσερις λέξεις: «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Το παράδειγμα αυτού του μαθητή που συμπληρώνουν κι άλλοι γεννήθηκαν με προβλήματα νοητικής στέρησης και στα μάτια, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό έχουν χαμηλό αιματοκρίτη. Το γεγονός αυτό παρεξένεψε τις ιατρικές υπηρεσίες γιατί υπάρχει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό ατόμων με τέτοια προβλήματα. Οι απαντήσεις αναζητήθηκαν με εξετάσεις που οι κάτοικοι της Θύμαινας τις περισσότερες φορές αρνήθηκαν. Ακόμη πιο περίεργο τους φάνηκε το γεγονός πως οι περισσότεροι έχουν το ίδιο επώνυμο ενώ σ’ αυτούς συμπίπτουν τα ονόματα της μητέρας. Τα αποτελέσματα εξετάσεων παραμένουν πάντα απόρρητα και οι γιατροί σπάνια συζητούν το θέμα αυτό. Η έρευνα όμως (μέσω των ίδιων των ανθρώπων) οδηγεί σε μια απάντηση στην οποία ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να το χωρέσει στο μυαλό του και τα στόματα δυσκολεύονται να το προφέρουν.
Στους Φούρνους τα κουτσομπολιά δίνουν και πέρνουν ενώ αν τους ρωτήσεις για το θέμα αυτό κομπιάζουν λέγοντας πως το πρόβλημα ανήκει στους ίδιους τους γονείς. Ενα τόπο τον κάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι λένε χαρακτηριστικά αφήνοντας πολλά υπονοούμενα για τους θυμαινιώτες, ενώ συμπληρώνουν με τη λαϊκή ρήση «κακό χωριό τα λίγα σπίτια». Σπάνια μιλάνε για τη Θύμαινα, κάνουν λόγο για την απομόνωσή της κι αν τους αναφέρεις για το πρόβλημα των παιδιών αλλάζουν θέμα συζήτησης, ενώ όλοι ξέρουν την παράφραση ενός παραδοσιακού τραγουδιού που οι ίδιοι οι Φουρνιώτες έχουν κάνει και που μιλάει για «την γυναίκα απ’ την Κεραμιδού (τοπωνύμιο στη Θύμαινα) που «πήγε» με το συγγενή της»!
Στη Θύμαινα οι ίδιοι οι κάτοικοι της αρνούνται επίμονα να μιλήσουν γι’ αυτό ακόμη κι αν πρόκειται για τα ίδια τα παιδιά τους, ενώ τα πρόσωπά τους δεν μπορούν να κρύψουν την ενοχή τους. Ισως, άλλωστε νάναι αυτός ο λόγος για τον οποίο προσπαθούν να κόψουν κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Μόνη τους επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο, μόνη τους διασκέδαση απομένει η τηλεόραση. Ζούν στην άγνοιά τους, γι’ αυτούς δεν υπάρχει τίποτα πέρα απ’ το γραφικό λιμάνι της Θύμαινας, τα έχουν διαγράψει απ’ το μυαλό τους εδώ και χρόνια. Αρνούνται ακόμη να συμβιβαστούν με την σύγχρονη πραγματικότητα και θεωρούν τον κάθε ξένο, ακόμη και γι’ αυτόν που το καθήκον τον φέρνει εκεί, απειλή για τους ίδιους και της πραγματικότητάς τους. Γιατί όταν θάρθει στο νησί ο ξένος, ο άλλος είναι αυτός που φέρνει το διαφορετικό, που «εισβάλλει» στο δικό τους κόσμο που θέλει να καταστρέψει αυτό που έχουν δημιουργήσει.
Οι θυμαινιώτες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό δικό τους κόσμο που οι ίδιοι ξέρουν να φυλάσσουν καλά μαζί με τα μυστικά του. Οι ξένοι που εισβάλλουν σ’ αυτόν είναι πάντα περαστικοί και ακόμη κι αν μαθαίνουν και το πιο κρυμμένο μυστικό, πάντα φεύγοντας θα το αφήσουν να το παρασύρει η θάλασσα του Αιγαίου. Στους ίδιους όμως τους κατοίκους του οικισμού θα παραμένουν πάντα τα σημάδια εμφανή αποδεικνύοντας πως και τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά δεν μένουν ποτέ κρυφά.
from Mike S.